Google+ Followers

Saturday, November 30, 2013

68.දෙවියන් බඳු වූ..ඔබ ගැන මතකය ..

ජීවිතේ ගමන් මගදී අපිට හමු වන විවිධ අය ඉන්නවා නේ..
සමහරු ඇවිත් යනවා,...සමහරු පදිංචි වෙලා ඉන්නවා..
තවත් සමහරු ඇවිල්ලා..කවදාවත් නොමැකෙන සලකුණු තියලා සමු ගෙන යනවා...
සමහර අය ..මතක් කරද්දීත් දැනෙන්නේ හරිම මිහිරි හැගීමක්..

මම දන්නවා..කට්ටිය දැන් පීලි පැනගෙන ඉන්නේ කියලා...
රොමැන්ටික් ස්ටෝරි එකක් අහන්න පුල පුලා බලා සිටින ඔබ සැමගේ බලාපොරොත්තු බිඳ දැමීමට සිදුවීම ගැන දැඩි ලෙස කනගාටු වෙන්න මට මේ අවස්ථාවේ සිද්ධ වෙනවා...



මේ සටහන මම ලියන්නේ මට ඉගැන් වූ ගුරුමවක්  ගැන...

මේ සටහනට හේතු පාදක වුනේ අද දවසේ සිදු වූ එක සිදුවීමක්...

මම කොළඹ ඉගන ගන්න ආවේ 1995.දී ....

මේ ඉගන ගන්න ආව පුහුණු පාසලේ විදුහල්පති තුමිය ...ඇය ඇත්තටම වචනයේ පරි සමාප්ත අර්ථයෙන්ම මට නම් වුනේ මවක්...ඇයගේ ඉගැන්වීම වගේම මිනිසත්කම ...මට මහා පාඩම් ගොඩක් කියාදුන්න...

කිසිදා කිසිදු ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවකට විශේෂත්වයක් ඇය දැක්වුවේ නැහැ..හැබැයි හැමෝටම සැලකුවේ එක වගේ...එහෙම අය අද කාලෙත් ඉන්නවද කියන්න මට හිතා ගන්න බැහැ..
නමුත්....ඇය අපිව ඇගයිය යුතු තැනදී අගයුවා..ඉස්සරහට තල්ලු කරගෙන ගියා..

හැබැයි මට ඇය ගේ මුවින්ම පසු කාලයකදී ලැබුන චරිත සහතිකයට ..මම අදටත් ආදරෙයි..."ගමේ ඉඳන් ඇවිත්..ගමේ කම තියාගෙන මේ තැනින් එලියට ගිය කීප දෙනයි..මම දැක්කේ...ඒ එක්කෙනෙක් ඔයා "..කියලා...මොකද අපේ විදුහල්පති තුමියට මම අඳින පලඳින විදිය පවා මතක තිබුනා..අරුමෝසම් වලට යට නොවුන ..මගේ විදියට ඇය ප්‍රසංශා කළා...

මගේ මතකය දෙයියනේ කියලා බොහොම හොඳයි..ඔය උපන් දින දින වකවානු..සාමාන්‍යයෙන් අගේට මතක හිටිනවා ..
හැමදාම අපේ විදුහල්පති තුමියගේ උපන් දිනේ දවසට මම සුබපතනවා..බොහෝ වෙලාවට ඇය ට ම ලියපු නිසඳැසක් එක්ක සුබ පැතුම් මැසේජ් එකක් යවනවා..
මේ සැරේ වුනේ නැතයි..අමතක..එක වුනෙත් මේ කෙහෙල්මල් ස්ට්‍රයික් එකක් නිසා..ගෙදරට වෙලා උන්නා...අමතකම වුනා...

ඔන්න අද තමයි..උඩ ගිහින් බිම වැටිලා වගේ මතක් වුනේ දෙයියනේ මම මැසේජ් එකක් වත් යැවුවේ නැහැ නේද කියලා..
හැරෙන තැපෑලෙන් දඩි බිඩි ගාලා නිසඳැසක් ලියාගත්ත..යැව්වා මැසේජ් එක...
මේ තියෙන්නේ ඒක...

අහසක් තරම් කුළුණින් පිරූ
ගඟුලක් තරම් සිහිලස මැවූ
දෙවොලක් තරම් බැතියෙන් පිදූ
මගේ මවුනි ඔබ දිනේවා මතු...


මෙන්න ටිකකින් කෝල් එකක්...මගේ ඇස්දෙක තෙත් වුනා...මැඩම් ගේ වචන ටිකට.."ඔයාට මේක අමතක වෙන්නේ නැහැ කියලා මම දන්නවා..එත් මේ සැරේ පහු වෙද්දී අපේ මහත්තයත් ඇහුවා..කෝ ආවේ නැද්ද කියලා...ඒ වුනාට..ගිය අවුරුද්දේ..ඔයා මට එව්ව සුබපැතුම මට අවුරුදු 5,6 කට ඇති කියලා..."

මට ඇත්තටම මතක නැහැ..මම ගිය අවුරුද්දේ මැඩම් ට ලිව්ව නිසඳස..ඒත්..ඒ ගැන මැඩම් මට ගොඩක් කතාකල බව මට මතකයි...
අපි ලියන කියන පුංචි දේත්...කෙනෙක් ගේ හිතට කොයි තරම් බලපෑමක් කරනවද කියලා අපි හිතන්න ඕන..

විශ්‍රාම ගිහින් ගෙදරට වෙලා ඉන්න ඇය...මගේ සුබ පැතුම එක්ක කොයි තරම් සතුටු වෙන්න ඇත්ද කියලා මට ඒ වෙලාවේ තේරුනා...ඒක ඇයගේ කටහඬින් මට හොඳටම දැනුණා..
ජීවිතේ අපිට ආදරය කරන මිනිස්සු ගොඩක් ඉන්න පුළුවන්..ඒත්..මහා ලොකු දෙයක් නෙවෙයි..පුංචිම පුංචි දෙයින් පවා..හිතක් සනසන්න වගේම හිතක් කඩා වට්ටන්නත් අපිට පුළුවන්...

ඒ නිසා..මට අද මේ සටහනෙන් ..මම ඒ කල දේ ගැන දැනුන සතුට ලියා තබන්නයි ඕන වුනේ..

Sunday, November 24, 2013

67.ඒ සොඳුරු අතීතය ..

මේ සතියේ දිනපොත නොලියා...වෙන දෙයක් ලියන්න හිතුනා...
මම නම් ඉතින් කාටවත් මඩ ගහන මනුස්සයෙක් නෙවෙයි
මගේ සහෝදර ඩබල ..මාවම කන්න හැදුවට...
මටත් ඔය කිව්වට ...ඒ දෙන්නගෙන් මඩ පාරක් නැත්නම්..කෑවේ බිව්වේ නැහැ වගේ...
විශේෂයෙන්ම අපේ ලොකු එකා....
මට මඩ ගහන එක තරම් ආසාවෙන් කරන විනෝදාංශයක් මිනිහට නැතුව ඇති...


මොනවා වුනත්...ඔය කොල්ලෝ දෙන්නා..මට පණ වගේ....
මේ ආදරෙත් එක්ක මගේ අතීත මතකයන් චුට්ටක් මම මේ අවුස්සන්නේ...
මේවයින් මඩ හරි..එහෙමත් නැත්නම් හරිවැරදි බ්ලොගේ ලියන්න හිතන් උන්න ඒවා හරි ලියවෙලා නම් කමා කරත්වා...

මම අපේ පවුලේ ලොකු අක්කා....
අක්කා....කිව්වට හසරල්ලාට වඩා අවුරුදු 12ක්ම වැඩිමල්...
අනිකා ට වඩා අවුරුදු 5ක්....
අපේ අම්මලා අපි අතරේ ලොකු පරතරයක් තිව්ව එකෙන් ..අපි ට එයාලගේ අවධානය සැලකිල්ල හැමදාම නොඅඩුව ලැබුනා...
ඒ වගේම මල්ලිලා දෙන්න හින්දා...මම පොඩි කාලේ ඉඳන්ම කට්ට කෑවා..
ඇයි වදේ..අපේ අම්මා මුන් දෙන්නව බලාගන්න රාජකාරිය පැවරුවේ මට නේ...

අපේ ඔය ලොකු මලයා ඉන්නවා නේද..දැන් නම් ඉන්නවා අහිංසකයා වගේ..(වගේ කියලා විතරයි මම කිව්වේ...හරිද..)
පොඩි කාලේ මහා වසවර්තියා..හොස්ස ලඟින් මැස්සා යන්න බැහැ...යකා වගේ...
හැබැයි අනේ කසාද බැන්දට පස්සේ..ඔය ගති ඇරුනා..පවුලගෙන් ගුටි කනවා කියන එක වුනත් හැමදාමත් බැරි නිසා වෙන්න ඇති...
ඒ දවස් වල..අපේ අම්මලා කියන්නේ අපි දෙන්නා..ගිය ආත්මේ වෛරක්කරයෝද මන්දා..කියල..
ඒ තරමට ගහ ගන්නවා...ගහ ගන්නවා කියන්නේ ගුටි කනවා මම ...මේ අලියා මට පතබාන කොට ඒ කාලේ කෝටුකිතයියා වගේ උන්න මට ආපිට ගහන්න බැහැ...
හැබැයි ගෝරිය හැමදාම කෙලවර වුනේ..අම්මගෙන් දෙන්නම ගුටි කාලා...

ඔය මොනා වුනත්...ලොක්කා අම්මගෙන් ඉස්සර හරියට ගුටි කනවා...අපි පේ අම්මලාගෙන් ගුටි කාපු තරමෙන් අරික්කාලක් දැන් හැදෙන එවුන්ට ගැහුවොත්...උන් චැනල් 4 එකටත් කියාවි...
හැබැයි..මොන රණ්ඩුව ගෙන වුනත්..ඉස්සර අම්මා ලොක්කට ගහන කොට මට බලන් ඉන්න බැහැ..මම පනිනවා මැදට..කකුල් වල හීනි කෝටු පාරවල් ...දෙන්නම අන්තිමට කනවා..
ඔන්න ඔහොමයි මගේ සහෝදර ප්‍රේමය..(මේවා ට මට සලකනවා මදි ...නැද්ද..)

අපේ ලොක්කා..ගේ ඉස්කෝල සෙල්ලම්....එයා ලිව්වා නේ ..ඒකෙ අර ගෑනු ළමෙක් ගැන එහෙමත් කිව්වා නේ..ඕවා ගැන ලියන්න හොඳ නැහැ..
හැබැයි ඉතින් දෙයියන්ගේ පිහිටෙන් අක්කලා මල්ලිලා...ඒවාට නම් එක පයින් සපෝර්ට් කරගත්තා...
ඉස්සර අපේ ගෙදර..විජය පත්තර ගොඩ ගහලා..තිබ්බා..
අනේ ඉතින් දැන් වගේද...
පත්තර ම තමයි අපිට..
පත්තර ඇතුලේ හංගපු ලියුම් කරදහිත් එමට..
අපි ඉතින්...ඒවා ශේප් එකේ ගිහින්..ඔන්න...කියලා ආපහු දෙනවා...
අම්මලා ගැන හිතලයි වැඩිපුරම එහෙම කලේ..
නැත්නම් අර වයසක දෙන්නා..ඕව බලල නරක වුනොත් කියලා මට සැහෙන්න බයක් තිබ්බා...

හසරැල්ලා හම්බ වෙනකොට මම 6 පන්තියේද කොහෙද...
මම ඉස්කෝලෙට දාල අපේ අම්ම හොස්පිටල් ඇඩ්මිට් වුනේ..ඉස්කෝලේ ඉවර වෙලා යද්දී..මෙන්න මේකා හම්බ වෙලා...
මට තවම මතකයි....
ලොකු අක්කෙක් වුන මට...හසරැල් ගේ වගකීම් ලැබුනේ පුංචි කාලේ ඉඳන්මයි..
ඒක තවම මම මතක් කර කර විඳින දෙයක්..


ඉස්සර අපේ ගෙදර ඉස්සරහ අඹ ගහක් තිබ්බා..ඒකෙ ඔන්චිල්ලාවක් බැඳලා තිබුනා..
මම හසරැල් ට කවන්නේ ඔන්චිල්ලාවේ ඉඳන්...
අර මහා වැඳිරි පැටියා බඩේ බැඳන් ඉන්නවා වගේ වැඩි කරගෙන...බත් කට කට කවන ගමන් මම හෙමීට ඔන්චිල්ලාව පදිනවා...අන්තිමට කොල්ලා කාලා..නින්දකුත් එහෙම්මම දානවා...
මම A/L කරන කොට හසරැල් 2 පන්තියේ.A/L ඉවර වෙද්දීම අපේ සීයා නැති වුනා..ඊට පස්සේ මම තමයි හසරැල් ව ඉස්කෝලේ එක්ක ගියේ...
ඒ කාලේ ඉස්කෝලේ හිටිය සම වයසේ කොල්ලෝ මට කියන්නේ "පුංචි අම්මා.." කියලා...
රාහුලේ තාප්පෙන් එබිලා..පුංචි අම්මේ කියලා කෑගනවා...
සමහරු හසරල්ලා අතේ ...එක එක ඒවා එවපු දවසුත් තිබ්බා..

එකේ රසම කතාව මෙන්න මේකයි..මේ වගේ දවසක බස් එකේ මම හසරැල් එක්ක එද්දී..අපේ හසරල්ලා මහා හයියෙන් බස් එකේදී කෑ ගහලා කිව්වා නේ...
"අක්කේ..අර ඔයාගේ යාලු අයියා..ඔයාට දෙන්න කියලා කජු ගෙඩියක් දුන්නා කියලා..."
මගේ  සායම ගියා..මුළු බස් එකම හිනා වෙන්න ගත්තා..
කොහෙද යන නොසන්ඩාල කොල්ලෙක් ...කජු ඇටයක් දීලා ඔය ටික පොඩි එකාට උගන්නලා...

හැබැයි මගේ..ප්‍රේම පුරාණයේ ...මල් පල ගැන්වීමට හසරැල් ලොකු සේවයක් කලා
අපේ මහත්තයා කොහොමත් මස්සිනාලා දෙන්නට අදටත් හරි ආදරෙයි...

මම අම්මා නැති උනාට පස්සේ..මේ දෙන්නාගේ අක්කා වගේම අම්මා වුනා..
අපි සහෝදරයෝ වගේම හොඳ යාළුවො...
එකම ජාතියේ පිස්සෝ කියලා හිතුවත් කමක් නැහැ..බ්ලොග් කියවද්දී..ඔයාලට ඒක පේනවා නේ ..

කොහොම වුනත් ...කවදා හරි මට හයියට ඉන්නේ මේ කොල්ලෝ දෙන්නා..
මැරෙන දවසකට ....දෙපැත්තෙන් ඉඳන් අත් දෙක අල්ලගෙන හරි ඉන්න උන් දෙන්න මට ඉන්නවා..
මිනිස්සු ලොකු වෙද්දී..දේපලට ..ඉඩකඩම් වලට තණ්හාවෙන්..ඇන කොටා ගන්න වෙලාවේ..
අපිට එහෙම දේවල් කවදාවත් මතක් වුනේ නැහැ..
හැමදාම මොකක් හරි දේකදී එකෙක් බැලුවේ අනිත් උන් දෙන්නා ගැන ..

මේ සහෝදර කමට මං හරි ලෝබයි...
ඉරිදා උදේ පාන්දරම මේ ටික කොටා දැම්මේ ඒකයි...

ඉතින් ...දිනපොත ලබන සතියට හොඳේ....



ගිහින් එන්නම්.....

හැමෝටම සුබ සති අන්තයක්...





Sunday, November 17, 2013

66. ඉතින් අපි හිනැහෙමු....

ළමයිනේ...සියලුම වැඩ අස්සේ ඔන්න මේ බ්ලොගේ ලියනවා මම...
මොකද අපේ තුන් කට්ටුවේ දෙවනියා මට මහා මඩ ව්‍යාපාරයක් දියත් කරලා තියෙද්දී..අර මොකටද මම විතරක් කට වහන් ඉන්නේ නැද්ද..?
කොහොම වුනත් 2013 ඉවර වෙන්නත් ළඟ එකේ...මේක සති පතා ලියාගන්න මම බලනවා...2014 දිනපොත ලියන්න පුලුවන්ද කියලා ඊට පස්සේ හිතනවා...

******************************************************************************************
11. සඳුදා නොවැම්බර් 2013


අපි ජීවිතේ දිගුම දිගු ගමනක් යනවා..ආසාවල් බලාපොරොත්තු පොදි බැඳන්..ඒත්...අතරමග නවතින්නට වුනොත්...මොනවා හිතෙයි ද..මොනවා වෙයි ද...?

මේ සටහන අද මගේ හිතට ආවේ...මට ආව එක විශේෂ රෝගියෙක් නිසා...ඇත්තටම හිත කීරි ගැහිලා ගියා...කවදාවත් මෙහෙම දෙයක් මම දැකලා නැහැ...මගේ වෘත්තීය ජීවිතේදී...කොහොම වුනත් ඔයාල මගේ වෘත්තීය ගැන දන්නවා නේ ..හැමදාමත් මොකක් හෝ අලුත් අත්දැකීමක්...ඒවා සුන්දර නැහැ..ඒක වෙනම දෙයක්..ඒත්..මේ අහන්න මේත් ජීවිතයක්...

ඇය නමින් සුභා කියමු..ඇත්ත නම ඒක නවෙයි..ඒත්...හරිම අහිංසක ගැහැණු කෙනෙක්..වයස 27ක් ...රෝද පුටුවෙන් මගේ ලඟට ගෙනාව සුභා ගේ අතින් අල්ලාගෙන මම කතා කළා..
සුභා..මොලයට වුන හානියකින් ආබාධිත වූ කෙනෙක්..මේ දේ වෙලා තියෙන්නේ..ඇගේ පළමු දරුවා කුස දරා ඉඳිද්දී..සිදුව ඇති දේ වෛද්‍යවිද්‍යාවෙන් ටිකක් සංකීර්ණ දෙයක්,,,මොනවා වුනත් අන්තිමේදී මාස 8න් දරුවා මිය ගියා කුස තුලදීම...සුභා ආබාධිත වුනා..ඇගේ ඇස්දෙකත් නොපෙනී ගියා...

අවාසනාව..එද්දී මහා කරුමක්කාර ලෙසටම එන්නේ ඇයි..මම තවමත් ඇය දෙස බලන් හිතනවා..මගේ ඉස්සරහ ලොකු අභියෝගයක් දැන්..
ඇස්දෙක නොපෙනෙන සුභා ට ඇගේ වැඩ කරගන්නට පුහුණු කරවීම...උපන් දා සිට අන්ධ වූ කෙනෙකුට වගේ නෙවෙයි...මෙහෙම කෙනෙක්ට මේ වැඩේ අමාරුයි...
බලමු...නොහැක්කක් නොමැත කියලා වැඩේට දැන් මම බැහැලා ඉන්නේ...

******************************************************************************************

12 අඟහරුවාදා නොවැම්බර් 2013...




අපි ජීවිතේ විඳිනවද..ඇත්තටම...
මම ඔහේ ඉන්න ගමන් කල්පනා කරනවා...
ඒක අපි හිතන පතන විදිය අනුව වෙනස් වෙනවා..නේද..?
ජීවිතේ කාට හරි උදව්වක් කරලා විඳින සතුට තරම් දෙයක් මට නම් තවත් නැහැ..

අද ඒ වගේ සතුටු දායක ආරංචියක් ලැබුනා මට..
අපේ වාට්ටුවක ඉඳලා ගිය ළමයෙක් අද මට කතා කළා..
ඔහු වෘත්තියෙන් පෝස්ට්මාස්ටර් කෙනෙක්..
අහම්බෙන් ඇතිවූ ස්නායු ආබාධයක් නිසා ඔහු තදබල ලෙස රෝගී වුනා...ඇවිදින්නට තබා අතින්කිසිවක් ඇල්ලීමට බැරි වන තරම්..ඔහුගේ ආබාධය බරපතලවයි..ඔහු අපේ රෝහලට අවේ..මට මතකහැටියට නම් ඔහු මාස 7ක් 8ක් අපේ ප්‍රතිකාර වලට ලක්කළා අපි...

ටිකෙන් ටික සනීප වුනා මේ ළමයා..අන්තිමට ඔහු ගෙදර ගියා ඇත වාරුවෙන් ඇවිදලා..
ඒ හැමදේටම වඩා..සතුටු...ඔහු නැවත රැකියාවට යන එකයි..ඒ ගැන කියන්නයි අහු මට කතා කලේ..සාමාන්‍යයෙන් නැවත රැකියාවට යද්දී..medical board එකකට යන්න වෙනවා....ඒ සඳහා..සම්පුර්ණ තත්ත්ව ඇගයීමක් අපි ලබාදිය යුතුයි..
කොහොම හරි මගේ වාර්තාව..මත ඔහුට නැවත රැකියාවට යන්නට හැකි වුන බව..ඔහු කිව්වේ පුදුම සතුටකින්...
මේ දේ තමයි...මට දැනෙන දේ....සතුට....

****************************************************************************************

13 බදාදා.....නොවැම්බර් 2013.



ළමයි...ඔන්න අද මගේ උපන් දිනේ..ආයේ කියන්න එපා..කේක් නෑ...කියලා....ඔන්න එව්වා...කන්න...
ඉතින් happy birthday to me...
මූණු පොතේ මගේ බ්ලොග් යාලුවෝ ටික මට සුබ පැතුවා....ඉතින් ඔයාල හැමෝටම ගොඩක් ස්තුතියි...
වයස..ද...?
40යි....එච්චරම වයස නැහැ....

කොහොම වුනත්...මම සතුටින් අද දවස ගෙව්වා...
උම්ම්මා...ගොඩක් ලැබුනා...
කාගෙන්ද අහන්නේ...
වෙන කාගෙන්ද..
මගේ පුතු ගෙන්...මිසක...

ඉතින් අද නම් මොකුත් ලියන්නේ නැහැ....හොඳේ..

*****************************************************************************************

14 බ්‍රහස්පතින්දා නොවැම්බර් 2013.


ඔන්න ඉතින් ආපහු ගෙදරින් මාව පන්නන වැඩක් පැටවෙගෙන එන්නේ...
ඒ ගමන මැදවච්චියේ යන්න එන්නලු...
නෑ..නෑ..කිලිනොච්චි නෙවෙයි....මැදවච්චි....

වැඩේට යන්නම වෙන පාටයි...
මොනවා කරන්නද මන්දා..
ගෙදරින් නම් තරයේම විරෝධතාවය,,.....

බැරිම තැන අදාළ අයට කෝල් කරලා කිව්වා...දරුවෝ දෙන්නා බලාගන්න කෙනෙක් නෑ..ඒ නිසා එන්න අමාරුයි කියලා..
මදැයි...
ඒ ගමන කියනවා..ඒ දෙන්නවත් අරන් එන්නලු..කොල්ලෝ දෙන්නා එක පයින්....
දැන් ඉතින්....මොකද කරන්නේ...

තවම හිතනවා..
ඉතාම වැදගත් කටයුත්තක් නිසා මාත් යන්න ආසයි....විශේෂයෙන්ම ලංකාවේ ඉන්න පොඩි දරුවන් වෙනුවෙන් කෙරෙන දෙයක් නිසා...

******************************************************************************************
15.සිකුරාදා නොවැම්බර්  2013...



සතිය ගෙවුනා....ජීවිතේ කොයි තරම්...ඉක්මනට ගෙවිලා යනවද..?
අනේ..මේ ටිකේ අනිත් කට්ටියගේ බ්ලොග් කියවන්නත් මට බැරි වුනා..
තරහ අවසර...හෙමීට ඔක්කොම කියවලා....කොමෙන්ටු දානවා...

කියාගන්න දෙයක් නැතුව ඉද්දි ඇහුන සින්දුවක් එක්ක ටිකක් හැගීම් බර වුනා හිත..
හැම සින්දුවකටම පුලුවන්ද අපේ හිත් එහෙම කළඹවන්න....
බැහැ....
සමහර සින්දු අහද්දී..සිය දිවි හානි කරගන්න හිතෙනවා...ඇත්තමයි..

මේ සින්දුව...ටයිප් කරලා තියාගන්න තරම් හිතුනේ ඒ දැනුන සංහිඳියාව නිසාමයි...

සසර සැරිසරන තෙක්‌ ඔබ මගේ

---------------------------------
ඔබෙ දෙතොල් පෙති ලිහී පිපුනු හසරැල් විලේ
හද දියව ගලා යයි රැලි ලමින් සැලි සැලී
මෙවන් සුව පෙර නොවිඳි තුන් සිතම සලිත වේ
සසර සැරිසරන තෙක්‌ ඔබ මගේ ඔබ මගේ....

හිරු නිවී මුහුදු තෙර රාත්‍රිය එලඹිලා
තරු කඩා වැටෙන විට අහස් ගඟ කලඹලා
මට බලා ඉන්න බෑ ඔබෙ නුවන් පෙනෙනවා
සසර සැරිසරන තෙක්‌ ඔබ මගේ ඔබ මගේ.....

නා ගසක්‌ දළු දමා වසන්තය එලඹිලා
මද පවන් රැලි වැදී සැලෙනවිට කැලඹිලා
මට බලා ඉන්න බෑ ඔබෙ දෙතොල් පෙනෙනවා
සසර සැරිසරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ......

යුග ගණන් පැමිණි මග පැටලිලා වැරදිලා
ඔබ මගෙන් වෙන්ව ගිය ලකුණු ඇති මාවතේ
මට බලා ඉන්න බෑ පෙර ඇසුර හැගෙනවා
සසර සැරිසරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ........

අහස්‌ තල පොලෝ තල ඔබට මට පොදුවෙලා
හදවතින් එක්‌වුනත් ගතින් දෙදෙනෙක්‌ වෙලා
මට බලා ඉන්න බෑ සියොලඟම තැවෙනවා
සසර සැරිසරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ.......






ඉතින්....මොනවද හිතෙන්නේ....

******************************************************************************************


ගිහින් එන්නම්...සුබ සති අන්තයක් ඔබ සැමටම.....


මම කළු සහ සුදු....



Sunday, November 10, 2013

65...මගේ දිනපොත.....කාලෙකට පස්සේ...

බනින්න නම් එපා....ඔන්න කිවුවා..
මාත් ඉතින් මනුස්සයෙක් නේ...
දිනපොත ලියාගෙන ලියාගෙන ගිහින් එක පාරටම මාසයක්ම මේක නැති උනාම ඔය අපේ බ්ලොග් යාලුවෝ මට මුහුණු පොතේදී මරණ තර්ජන පවා කළා නේ...?
ඔන්න දැන් තමයි පොඩි පහේ විවේකයක් ආවේ...
එහෙනම්...ඉතින් ලෙන්ගතු වූ ඔයාල ගේ දිනපොත මෙන්න මම ලියනවා...

=========================================================================

04. සඳුදා...නොවැම්බර් 2013...


අපි ජීවිතේ ඇත්තටම සතුටින් ඉන්නවද...?
මේක ඉතින් බැලූ බැල්මට  මහා මෝඩ ප්‍රශ්නයක් නේ කියලා ඔයාලට හිතෙනවා නේද..?
පහු ගිය කාලේ ජීවිතේට එකතු වුන අත් දැකීම් එක්ක මට ටිකක් මේ ඔස්සේ හිතන්නට හිතුනා...
ජීවිතේ සතුට කියලා අපිට අර්ථකථනය කරන්න කොයි තරම් ලොකු පරාසයක් තියද..?
ඒ වුනාට මම පහු ගිය කාලේ ජීවිතේ හරියට අලුත් අත්දැකීම් ගොඩක් වින්දා..
මූණු පොතේ අය නම් photo එහෙම දැකලා මට මඩ ගැහුවත් එක්ක නේ ..
මම එහෙමයි..යන්නේ කොහෙද ගහක් ගලක් ගාව ඉඳන් හරි photo ගන්නවා..මට අන්තිමට ඒ මතකය එක්ක ගොඩක් කල් සතුටින් ඉන්න පුළුවන් නිසා...

පහු ගිය කාලේ මම ගියා නායකත්ව පුහුණු පාටමාලාවකට..මම මේ තරම් කල් ඔය වගේ එකකට ගියෙත් නැහැ...ඒකට හේතුව මගේ කොල්ලෝ දෙන්නා පොඩියි නේ ..දාල යන්න විදියක් නැහැ නේ..ඒකයි..ඒත් දැන් ඒ දෙන්නම ටිකක් ස්වාධීන නිසා මට යන්න පුළුවන් වුනා..දවස් 3ක් ගෙදරින් පිට...නේවාසික පුහුණුවක්..

ලැබූ අත්දැකීම් රාශියයි...නායකයෙකු..ඒ කියන්නේ ...leader කෙනෙකු සතු විය යුතු ගුණාංග ගැන ලොකු අවබෝධයක් අපිට ලැබුනා...ඒ තුලින්...

දවසක මම ඒ ගැන වෙනම පොස්ටුවක් ලියන්නම්කො...

***************************************************************************************
05.අඟහරුවාදා...නොවැම්බර් 2013



ඉතින් දවස් ගත වෙනවා..මේ අවුරුද්ද ගෙවෙන්න තව මාසයකට පොඩ්ඩක් වැඩි කාලයක් තියෙන්නේ නේද...?
කාලය දුවනවා..අපි ඒ පස්සෙන් දුවනවා...ඒත් අල්ලන්නය නේද...?
අධි වේගී මාර්ගයේ පොඩි ගමනක් ගිහින් ආවා...කටුනායකින් ගොඩ වෙලා පෑලියගොඩට ගිහින් ..ආපහු ආවා..අපි 4 දෙනා...ගමනේ දැනුන එකම දේ මට නම් කාලයේ ඉතුරුව තමයි...
අධි වේගී මාර්ගයේ ගමන් පහසුව සහ එහි ගුණ අගුණ ගැන විවේචනාත්මක කතා බොහොමයක් අපි පහු ගිය කාලේ කියෙව්වා..
ඒත්...මම මේ ගැන වැඩි දෙයක් කියන්නේ නැහැ...මොකද..බනින මිනිස්සුම දැන් පිටකොටුවේ බස් පෝලිමේ...අධි වේගී මාර්ගයේ බස් වල යන්න පොරකන හැටිත් මම පහු ගිය දවසක දැක්ක නිසා...


*************************************************************************************

06.බදාදා නොවැම්බර් 2013


වැඩි කල් නොගිහින් අපේ මහත්තයා මාව ගෙදරින් පන්නනවා..මොකද මේ තරම් කල් රස්සාවයි..කුටුම්භයයි මිස එතනින් එහාට දෙයක් නොකරපු මට මේ වැටෙන training program නිසා...
ඒ ගමන ආපහු අම්පාරේ ගියා තව දවස් 3ක්...
අංශභාග රෝගීන් සම්බන්ධව ..(stroke) අම්පාර රෝහලේ තිබුන වැඩමුළුවකට සම්පත් දායකත්වය දෙන්න..
ඒ ගමනත් හරිම අපූරුයි...හැබැයි..දුවන ගමන් තමයි ඔක්කොම වැඩ...
වැඩසටහන හොඳට කෙරුනා....ප්‍රශන්සා වල් ද සමග....
එහෙ ගිහින් ඉඩ ලද ඇසිල්ලේ..බුද්ධංගල..සේනානායක සමුද්‍රය..සාම චෛත්‍ය....දීඝවාපිය...ආදී තැන් බලන්නත් ගියා..
එහෙ මෙහේ ඇවිදින්නත් ලැබුනේ කාලෙකින්..අපේ ගියපු අයත් හරිම එකිනෙකාට සුහද අය..ඒ නිසා කිසිම මතවාද යක් නැතුව...හරිම සතුටින් වැඩේ ඉවර කරලා ගෙදර ආවා...

ගෙදර ආවට පසු...ලැබුන ප්‍රතිචාරය ඉතාම ඉහලයි...
තාත්තයි..පුතාල දෙන්නයි..ඒ මදිවට බල්ලයි...හතර දෙනාම එකම හැඳින් මට නැවත ඔහොම දින ගණන් ගෙදරින් පිට සිටින පුහුණු වලට නොයන ලෙස..තදින්ම බල කර සිටිනවා..
ඔන්න මට වුන දේ....

**************************************************************************************

07.බ්‍රහස්පතින්දා නොවැම්බර් 2013



අපේ ලොකු මලයා බ්ලොග් එකක් ලියන්න අරන් නේද..?මේකේ මූලික පරමාර්ථය ගැන නම් මට දැන් සැකයක් ඇති වෙලා තියෙන්නේ..මොකද හැම පෝස්ටුවකම කැපිලා පේන්නේ මට ගැන මඩ පාර..ඒ මදිවට හසරැල් මට දුන්න පබ්ලිසිටි එකට වඩා මේකට දෙන එකේ මට සැකය වැඩි වෙනවා...

හැබැයි ඔය අදහස මලයා ට දුන්නේ මම ..ඒක ඇත්ත..නේපාලයේ මාසෙකට දෙන නිවාඩු ගොඩ දැක්කම හිතෙනවා...අනේ මේ නිකම් කාලේ කන ජීවිතයක් නේද කියල...අවංකවම ගත්තොත්..මෙහේ ඉන්න කාලේ ගෙදර වැඩ කරලා..කරලා..බේරෙන්න බැරිම තැන තමයි ඔය අවුරුද්දකට නේපාලේ ගියේ...කියන්නේ නම් එහෙම නෙවෙයි..බොරු නම් මගේ නෑනා ගෙන් අහන්න...

කොහොම වුනත්..අපේ පවුලේ තුන් දෙනාම දැන් ලියන්නෝ වෙලා..මට වඩා මේ දෙන්නට ලියන්න පුළුවන්..මටත් බැරුවා නෙවෙයි..හැබැයි මට වැඩ වැඩියි..ගෙදරයි..හොස්පිටල් එකෙයි...ඒ නිසා...මේ දෙන්නා මගේ සායමත් යවලා අතීතය ලියාවි...
දිගටම කට්ටිය ඒවා කියවලා පහන් සංවේග උපදවා ගෙන..මටම මඩ ගහන්නකෝ..

**************************************************************************************
08 සිකුරාදා..නොවැම්බර් 2013



සතියම ඉවර වුනා..මේ සතියේ දිනපොත පරණ සිද්ධි ටික ආවර්ජනය කරමින් ලිව්වා..ලබන සතියේ ඉඳන් දින සටහන ලියන්නම්...
කොහොම වුනත්...ඔයාල ගේ ලෙන්ගතු කමත් එක්ක මම හරිම සතුටින් ඉන්නවා...
ඉස්සර මඩ ප්‍රහාර මැද්දේ වුනත් මම කවි ලිව්වා...ඒ වුනාට කාලයක් යද්දී මට එපා වුනා...හැබැයි අම්පාරේ ගිහින් එද්දී මාත් එක්ක ගිය අනිත් නංගි ..ඒ මතකය අවදි කළා...ඇයි ඔයා ලියන්නේ නැත්තේ කියලා...
ඉතින් ඒ මතකයත් ..එක්ක මම ආපහු ලියන්න ගත්තා..
එකෙන් මම තේරුම් ගත්තේ..මම මගේ ජීවිතේ සමහර සුන්දර දේවල් විහින් මග හරවා ගන්නා බවයි...
ජීවත් වෙන්න තව ඕන නම් අවුරුදු 20ක් තියේවි උපරිමව....
දැනුත් 40යි ..නේ...
ඒ නිසා..කාටවත් කරදරයක් නොවී...ලියන්න ඕන කියලා හිතුනා..දිගටම...

කියවන්න එන්න...
ඉතින්...ඔයාලා හැමෝටම සුබ සති අන්තයක්...


මම කවුද කියලා දැනගත්තට කමක් නෑ..
මට දිගටම black and white කියන්න...
එහෙමත් නැත්නම් කළු සහ සුදු කියන්න...
නැත්නම්..ඕන විදියකට කතා කරන්නකෝ...

ගිහින් එන්නම්...

Sunday, November 3, 2013

64.අමතක වෙන්න කලින්....







මාසයක්ම ගත වුනා..බ්ලොග් එක ලිව්වේ නැහැ...
දිනපොත ලියන්න කීප සැරයක් ආවත්..තිබුන වැඩ රාජකාරි අස්සේ ඒක මගහැරුනා...
ඒ උනාට මට පුදුම සතුටක් දැනෙන්නේ...
කොහොමින් කොහොම හරි බ්ලොගේ හැංගිලා උන්න black n white ව අපේ යාලුවෝ ටික අල්ලාගෙන...මූණු පොතේදී...මේකට තනිකරම වග කියන්න ඕන නලින්..අපේ සමකය වටේ නලින්...
ඊට කලින් Dude මාව අඳුන ගත්තට ...Dude ඒක ශේප් එකේ තියාගත්තා..නැද්ද Dude..?
Dot (යසිත් ), බොරළුගොඩ මහත්තයා..එතකොට අපේ අලුත් බ්ලොග් ලියන ඉස්සර ඉඳන්ම කොමෙන්ටු දාපු දමිත් මල්ලි ...  දේශකයා ...මාරයා ....කට්ටියම දැන් මාව දන්නවා...
ඉතින් සන්තෝසයි ..ඇත්තටම ඔයාල මගේ ගැන හොයනවා..
බොරළු නම් මගෙන් බැනුමකුත් ඇහුවා....
මට fb ඉන්න පුළුවන් නම් බ්ලොගේ ලියන්න බැරි ඇයි කියලා...
අනේ ළමයිනේ මම පැය 24ම fb ඉන්නේ නැහැ...මගේ tab එකේ online වෙච්ච ගමන් fb ඉන්නවා වගේ පේනවා...වැරදියට හිතන්න එපා...

අපේ ගෙදර 3 වෙනි බ්ලොග් කරුගේ ආගමනය සිද්ද වුනා..එකේ හොඳ වගේම නරක ප්‍රතිපලත් තියනවා..
මොකද හසරැල් වගේ නෙවෙයි මගේ ලොකු මලයා..මඩ ගහන්න ගත්තම...මුලින්ම මඩ පාර ගහන්නේ අක්කට..

ඒ වුනාට ඔය කොල්ලෝ දෙන්නා තමයි මගේ ලොකුම හයිය...ඕනෑම දෙයක් කියන්න ..දුක සතුට බෙදා හදා ගන්න..අදටත් කිසිම හිත රිදවාගනීමක් නැතුව ...අපි ඉන්න විදිය ගැන මට තියෙන්නේ ඇහැට කඳුළු උනන තරම් හැගීම් බර ආකල්පයක්...


ඉතින් අපේ කට්ටිය ...මේ බ්ලොග් එක පැත්තෙත් ගිහිල්ල එන්න...මම නොලිව්වත්...අනිවාර්යෙන්ම ...පුංචි කාලේ ඉඳන් අක්කට ගහන්න ඕන මඩ ලෝඩ් පිටින් ඒකෙ තියේවි...

හරි වැරදි....අපි කරන කියන සේරම හරි වුනත් වැරදි වුනත්...අපි ඒවා කරනවා..වැරදුනොත් පස්සේ හදා ගම්මු...හරි යනකල් ම ...

ඉතින් මේ කෙටි සටහන තිව්වේ..මම බ්ලොග් එක ආපහු ලියන්න එන බව කියන්න...නොලියන්න හේතු අහපු මගේ යාලුවන්ටයි..මට බැනපු..බොරළු ටයි ...ස්තුතියි...

ඉක්මනටම ආපහු එන්නම්..


සුබ දවසක්ම වේවා....