Google+ Followers

Saturday, June 29, 2013

දැනුවත් වීම...

දැනුවත් වීම....awareness....
අපි දන්නා දේට වඩා නොදන්නා දේ බොහෝයි...එය පිළිගන්නට කොයි තරම් අකමැති වුවත් සත්‍යය එයයි...
අපි මිනිසුන් ලෙස යම් යම් පරාසයන් ගැන කරුණු දන ගත්තත් ..ඒ හැමදෙයක්ම ගැන නෙවෙයි.
විශේෂයෙන්ම අපිට වැළඳෙන ලෙඩ රෝග ගැන...ඒ හා සම්බන්ධ ප්‍රතිකාර ගැන..එතකොට..මේ රෝග සම්බන්ධ රුධිර පරීක්ෂණ ගැන ..කල යුතු අනෙකුත් පරීක්ෂණ ගැන..අපි යම් තාක් දුරට දැනුවත් වී සිටීම වැදගත් වෙනවා...
දැනුවත් වෙනවා කියන්නේ කරුණු සේරම හොයා බලා ගෙන...ඉතුරු ප්‍රතිකාර ත් තනියම කරගන්නවා කියන එක නෙවෙයි...
තමන් හෝ තමන්ගේ නිවැසි කෙනෙක්..අසල්වැසියෙක් ..කවුරුන් හෝ දන්නා අඳුනන කෙනෙක් ගේ අවශ්‍යතාවයක් අනුව මේ දේ විය හැකියි...

රෝගයක් සම්බන්ධව අපි මුලිකව දැන ගත යුතු මොනවාද...?
මුල්ම දේ තමයි ...මෙම තත්වය ඇති නොවී සිටීමට හැකියාවක්..මින් වැළකී සිටීමේ හැකියාවක් තියේද යන්න...
අපි දැනුවත් වන්නේ කෙසේද...?
එක විදියක් තමයි....දන්නා කාගෙන් හෝ අසා දැනගැනීම...
මේ දන්නා කෙනෙක් කියන්නේ එම ක්ෂේත්‍රයේ පළපුරුදු බවක් තියෙන කෙනෙක් විය යුතුයි...
තමන්ගේ අවබෝධතාවයට සහ අවශ්‍ය මට්ටමට අදාළ කරුණු ගැන දැනගත්තම හොඳටම ඇති නේ...
මොකද...operation එකක් කරන්නේ මොකටද..එකේ ඇති විය හැකි සංකුලතා මොනවද....කියලා අහගන්න ඕන කෙනා..ඒක කරන විදිය පියවරෙන් පියවරට surgeon කෙනෙක් ගෙන් අහන්න ගියොත්...නැති ප්‍රශ්න ගොදකටයි මුහුණ දෙන්න වෙන්නේ...
ඒ නිසා...අදාළ දේ දැනගත්තම හොඳටම ඇති...


ඒ වගේම මේ ලෙඩ රෝග ගැන අද අන්තර්ජාලය තුල බොහෝ දේ තියනවා...අඩංගු වෙලා...තමන්ට ඒ ගැන දැනගන්න අවශ්‍ය දේ හොයා බලලා දැනගන්න පුළුවන්.හැබැයි....අවශ්‍ය දේ පමණක් ඔලුවට ගන්න...අනවශ්‍ය බරපතල තත්ත්ව ගැන නොහිතා...
උදාහරණයක් විදියට අපි හිතමු..කෙනෙකුට තමන්ගේ කවුරු හෝ කෙනෙකුට තිබෙන්නට ඉඩ ඇතැයි සැක පහල වුන...පිළිකා රෝග තත්වයක් ගැන...ඉතින්..කෙනෙකු මේ ගැන අන්තර්ජාලයෙන් කරුණු සොයා බලන විට එහි තියෙන අන්තිම භයානක තත්වය පමණක් ඔලුවට ගත්තොත්...මොකද වෙන්නේ...මේ අදාල නැති කරුණු රෝගියාගේ මනසට ගිහින් නැති ජංජාලයක් වෙන්න පුළුවන්....
ඒ නිසා..මනසට අවශ්‍ය කරුණු පමණක් උකහා ගත්තම ඇති,....


 ඒ වගේම රෝගයට අදාළ අත් පත්‍රිකා..පුවත් පත් ලිපි ආදියත් නිතර පලවෙනවා..බෙදා හරිනවා නේ...ඒවා ලියන්නේ මේ වගේ ක්ෂේත්‍රය ගැන දැනුමක් ඇති අය ..ඒවා කියවීමත් ඉතාම වැදගත්....

ඉතින්...සමහර වෙලාවට මේ කියවන ලිපි වල තියන කරුණු හරියටම අවබෝධ කර නොගෙන....ඔලුව අවුල් කරගන්න අයත් ඉන්නවා...
ප්‍රශ්නයක් අවම ඒ අදාල ලිපිය හරි පත්‍රිකාව හරි බෙදා හැරපු කෙනාගෙන් අහන ඒක හරි වැදගත්...මොකද මේ ලිපි සහ තීරු පත්‍රිකා බෙදා හරින අය ලිපිනය සහ දුරකථන අංක ඒවායේ සඳහන් කර තියෙනවා...

සමාන අදහස් දරන අය එකට එකතු වුනාම අත්දැකීම් බෙදා ගන්නවානේ..සාකච්චා මාර්ගයෙන් මේ ගැන කරුණු බෙදා ගැනීමත් ඉතාම වැදගත්..මේ කණ්ඩායමට දැනුමැති කෙනෙක් එකතු කරගත්තොත්...මේ තත්වය වඩා ප්‍රතිපල දායක වෙයි...

කොහොම වුනත්..මේ ලිපිය ලියන්න මම පෙළඹුණේ...පහු ගිය දවසක මගේ ඔලුවට ආව අදහසක් මත මම රෝගීන් දැනුවත් කිරීමේ පත්‍රිකා වගයක් නිර්මාණය කරමින් පවතින බැවින්...දැනට එකක් හැදුවා...ප්‍රතිචාර නම් ඉහලයි....මොකද මගේ ලොකු  මල්ලි. මට ඒවා ඕන අන්දමට හදල දෙන නිසා...සුපිරි මට්ටමටම design ඒක තියනවා ...
මේ තියෙන්නේ ඒක.....




ඉතින්....
යළි හමු වෙමු....


සුභ සති අන්තයක් වේවා....

Thursday, June 27, 2013

වාරු නැති වියෙහි දී ....

ජීවිතය හරිම සුන්දරයි...
ළමා කාලේ කෙළිදෙලෙන්...තාරුණ්‍යයේ දී  තරුණ ජවයෙන්..මැදි වියෙහි දී මධ්‍යස්ථව...වගකීම් දරමින් අපේ ජීවිතය ගලා යනවා....
ඒත්...අපි කවුරුවත්..මහලු විය ගැන හිතනවද...?
හිතන්න බයයි..අස්තාවරයි....අවිනිශ්චිතයි...
ඒත්..අකල් මරණයක් නොවන හැම දෙනාම වියපත් වෙනවා...
අවිනිශ්චිත..අස්ථාවර මහලු වියට එළඹෙනවා....ඒක වලක් වන්න බැහැ...


ජීවිතයේ මහලු විය නීරෝගීව ගත කරන අය වගේම ලෙඩ රෝග වලට බඳුන් වෙන අයත් එමට සිටිනවා..
වැඩි දෙනෙකු රෝගී තත්ත්ව වලට බඳුන් වෙන්නේ..වියපත් වීමේදී ඉස්සර වගේ ප්‍රතිශක්තිය හා දරාගැනීමේ හැකියාව යන හැම දේම අඩු වන නිසයි...

නමුත් ...අද මම මේ ලියන පෝස්ටුව ටිකක් වෙනස් ...
වියපත් වීම සහ සබැඳුණු යම් යම් ආබාධ තත්වත් තියනවා...
මේවායින් සමහරක් වලක් වා  ගත නොහැකි ඒවා..වන අතර සමහරක් ඒවා නිසි අවධානය දුන්නොත් වලක්වා ගත හැකියි...

මේ ආබාධ තත්වයන් සහ ඒවාට කල හැකි සහ ලබා දිය යුතු ප්‍රතිකාර තමයි මේ පෝස්ටුවේ අන්තර්ගත වන්නේ...
ඔබත්..මමත්...කවදා හෝ වියපත් වෙයි..ඒ වන තුරා...අපේ දෙමවුපියන්..වැඩිහිටියන්...ආදී බොහෝ දෙනෙකු රැක බලා ගැනීමේදී ..මේ කරුණු ඔබට වැදගත් වනු ඇති කියා මම සිතනවා...



වියපත් වූ කෙනෙකුගේ ශරීර සමබරතාවය ගොඩක් දුරට දුර්වල තත්වයක පවතිනවා...ඒ  ඒ වයසේදී මාංශ පේශි වල අස්ථි වල තියන ශක්තිය අඩු නිසා...
මේ සමබරතාවයේ ගැටළු නිසාම වැඩිහිටි අය නිතර වැටීම් වලට මුහුණ පානවා..මෙයින් වන අහිතකරම දේ තමයි උකුල් ඇට ආශ්‍රිත අස්ථි බිඳීම් සිදුවීම ...
මේ තත්වයේදී....කාලයක් තිස්සේ එක තැන්වීමට සිදු වීම වගේම..මම කලින් ලිපියක සඳහන් කල පීඩන තුවාල ආදිය ඇති වීම පවා වෙන්න පුළුවනි...
එම නිසා වියපත් වූ අයගේ..සමබරතාවය වගේම ..නිසි චලන ආධාරක භාවිතයට හුරු කරවීමද වටිනවා...
චලන ආධාරක කියන්නේ....අපිට තනිවම ඇවිද යා නොහැකි වූ විට ඒ සඳහා උදව් වෙන දේවල්..
උදා :- රෝදපුටුව..අත් වාරු ආදිය...



රෝගී වූ අයකු සම්බන්ධව ප්‍රතිකාර කරගෙන යාමේදී ඔවුන්ගේ මානසිකත්වය ගැන සැලකිලිමත් වීම ඉතා වටිනවා..මොකද මහලු විය කියන්නේ ...බොහෝ විට කුඩා දරුවන් සේම බොහෝ අහිංසක බලාපොරොත්තු ඇති අවධියක්...ඒ වගේම ඔවුන්ගේ අපේක්ෂාවන් ..සමහර විට අපිට ඉතා ආත්මාර්ථකාමී ලෙස දැනුනත්...ඒවා හරි සංවේදී ඒවා...

ඉතින් ඔවුන් සමග සුහද කතාබහ වගේම අදහස් තේරුම් ගෙන ප්‍රතිකාර කිරීමයි වැදගත්...

මේ බොහෝ දෙනෙකුගේ අදහස් තේරුම් ගන්නට සමහරක් විට ඉතාම අමාරු වෙන්නට පුළුවන්..ඒ ඔවුන්ගේ සන්නිවේදන ක්‍රම..කතා විලාශයන්...වයසත් සමග ටිකක් වෙනස් වෙන නිසා..අපිට අවශ්‍ය තරම් වේගවත්  ව ඔවුන් ගෙන් අපට විස්තර ආදිය නොලැබෙන්න පුළුවන්...මෙන්න මේ වෙලාවට තමයි ඉවසීම කියන දේ අවශ්‍යම වෙන්නේ..
මගේ ලඟට එන සීයා කෙනෙක් ඉන්නවා...අතක ආබාධයකට...ගෙදර කවුරු හරි ඔහුව ප්‍රතිකාර සඳහා ඇරලවලා..ආපහු ඉවර වෙන වෙලාවට එනවා අරන් යන්න...ඉතින් මේ සීයාගේ කන ඇහෙන්නේ නැහැ...කොයි තරම් කිව්වත් ශ්‍රවණ ආධාරක උපකරණය දාගෙන එන්නෙත් නැහැ..අමතක වීම නිසා...ඉතින් මේ වෙලාවට අපේ ඉවසීමත් සමහර වෙලාවට ඉවර වෙනවා..මොකද සීයා කරන්නේ අපි කියන දේ නෙවෙයි...මේ වගේ වයසක අය එක්ක කවුරුන් හෝ එනවා නම් හොඳයි...නමුත් අද කාලේ දරුවනුත් පව්..අපි සතියකට දින දෙකක් එන්න කිව්වම රැකියාවල නිරත වෙන දූ දරුවන්ට...ත්‍රී වීල් මල්ලිකෙනෙක් ගේ භාරයේ එවනවා හැර කරන්න දෙයක් නැහැ...ඒ නිසා අපි ඔවුන්ට ඉඳ හිට පමණක් එන්න කියා දැනුම් දෙනවා....

වයසට යද්දී මතක තබා ගැනීමේ ශක්තියත් අඩු වෙනවා...Senile Dementia කියන තත්වය ඇති වෙන්නේ වයසත් එක්ක...මෙහෙම වුනාම බෙහෙත් බිව්වද කියලා මතක නෑ..ඉතින් ආපහු බොනවා..අපේ තාත්තත්..ඒ තරම් වයසටම නොගියත් ඔන්න ඔය වැඩේ කරනවා....මම ඒකට කාලේ...සතියටම හරි යන්න බෙහෙත් dispensarayak අරන් දුන්නා...මෙන්න මේ වගේ එකක්...ඔන්න ඔය වගේ ලෙහෙසි දේවල් අද අඩු මුදලකට වුනත් සොයාගන්න තියනවා,....

Gediatrics...ඒ කියන්නේ වයසට යද්දී ඇති වන රෝගාබාධ අතර ප්‍රධාන තැනක් ගන්නේ ....පාකින්සන් රෝගයයි...මේ රෝගය ගැන වෙනම දවසක පෝස්ට් එකක් ලියන්නම්....මේ වගේ රෝග හැදුනාම කෙනෙක් කොයි තරම් අසරණ වෙනවද...? වයසට යද්දී තියෙන ශාරීරික දුබලතා මදිවට මෙහෙමත් වුනාම...
ඉතින් ඒ වගේ රෝග සඳහා හැකි ඉක්මනින් ප්‍රතිකාර කල යුතුයි....




මේ වගේ අය වෙනුවෙන් කරන ප්‍රතිකාර අතරේ වෘත්තීය චිකිත්සක වරයකු ලෙස අපි කරන දේවල්....ටිකක් ලියන්නයි මම හිතුවේ..

ඉහතදී සඳහන් කල පරිදි වැටීම් නිසා සිදු වන අස්ථි බිඳීම් වලදී...ඒ සඳහා අවශ්‍ය වන පතුරු ආධාරක...splints...ආදිය  සාදා අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර සපයා...සුවපත් කරන කාර්යය...අපි කරනවා...

ඒ වගේම අදාළ ව්‍යායාම සහ ක්‍රියාකාරකම් තුලින්..ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වය වැඩි දියුණු කරනු ලබනවා...

එපමණක් නොවෙයි..වැඩිහිටි කෙනෙකුගේ මානසිකත්වය වෙනුවෙන්...ඔවුන් ගේ ආත්ම ශක්තිය වැඩි කිරීම සඳහා එදිනෙදා කටයුතු වල ස්වාධින කිරීමට අදාළ පුහුණු කිරීම් ද කරනු ලබනවා...





ප්‍රතිකාරයට එහා ගිය..මානුෂිකත්වය....අපේ ප්‍රතිකාර වල එක් අංගයක්....මෙවන් ඇයගේ විනොදන්ෂයන්...විවේකය සඳහා ඔවුන්ට නව අදහස් ලබා දෙමින් ඒ සඳහා..අවශ්‍ය ආරක්ෂා කාරී පරිසරයන් නිර්මාණය කිරීමද...කරන්නට අපි බැදී සිටිනවා...




වියපත් වුවද...ජීවිතයේ ආශාවන්..කැමැත්තවල්...ඒ පරිදිමයි...නිවැසියන් දැනුවත් කිරීම මගින්...වැඩිහිටියන්ගේ...ජීවිතය එළි කිරීමට අපි උත්සහ දරනවා...

වියපත් වීම යනු...තනි වීම නොවෙයි....



ලෝකයටත්..තමන්ටත්..බරක් කරදරයක් නොවී ...ජීවිතයේ සැන්දෑ සමය...ගත කරන්නට ඔවුන්ට අපේ සෙනෙහස අවැසියි.....




මගේ අත්දැකීම් අතරේ.....ලියවුන මේ ලිපිය...තුල...මගෙන් ප්‍රතිකාර ගන්නට එන....බොහෝ වියපත් අම්මලා තාත්තලා ඉන්නවා...මේ ලිපිය ලියන එක මදකට නවත්තලා..මම ඒ ඒක අම්මා කෙනෙකුට call කළා...ඇයගේ ස්වාමි පුරුෂයා...තමයි පාකින්සන් රෝගයෙන් දැනට පෙළෙන්නේ....මේ දිනවල ඇඳ තුවාල වගයක් හැදිලා ප්‍රතිකාර වලට එන්නේ නැහැ...
ඉතින් ඒ විනාඩි 2...3..ක call එක...ඒ අයට කොයි තරම් වටිනවද...?කියලා මට ඒ කටහඩින්ම වැටහුනා...
අපිට මහා ලොකු දේවල් කරන්නට නැහැ..පුංචිම පුංචි දේවල් ටිකකින් අවශ්‍ය ලොකු ප්‍රතිපලය ගන්නට පුළුවන්.





ඉතින් යළි හමු වෙමු......


Saturday, June 22, 2013

ප්‍රවේශ පහසුකම් සහ ආබාධිත භාවය

ඉතින්...ටිකක් බරපතල කතාවකට තමයි මේ සති අන්තේ මුල පුරන්නේ...අද ලියන්න ගත්තට මේක ටිකක් දිගට හිතන්න වෙන දෙයක් නිසා...පෝස්ටුව එළි දක්වන්න නම් ටිකක් කල් ගත වෙයි කියලා මටම හිතෙනවා...



ආබාධිත භාවය....
මේක නම් ඉතින් අහපු ගමන් තේරෙනවා නේ නේද...?
ඒත්...අපිට එක පාරටම මතකයට එන ශාරීරික ආබාධිත වූ අයට වඩා..වෙනස් අයත් ඉන්නවනේ...
මානසික ආබාධිත වූවන්...අවබෝධාත්මක අතින් ආබාධිත වූවන්..එහෙමත් ඉන්නවා...



මේ හැම දෙනාම පොදුවේ මුහුණ පාන එක සමාජීය ප්‍රශ්නයක් ගැනයි මම අද ලියන්න ගත්තේ...

ප්‍රවේශ පහසුකම් කියන එක පුළුල් පරාසයක විහිදෙන දෙයක්...
අපි හැම දෙනාම සැරි සරන පරිසරයන් ගත්තම...
1.නිවස සහ ඒ ආශ්‍රිත පරිසරය
2.පාසල හෝ වැඩපොළ
3.සමාජයේ සේවා ලබාගැනීමට යා යුතු ස්ථාන..උදා :- බැංකුව,රෝහල,කාර්යාල
4.aනෙකුත් නිවාස...නෑදෑයින්..මිතුරන් ගේ
5.විනෝදාස්වාදය සඳහා යා යුතු තැන්..උදා :- නාට්‍ය ශාලා ,සිනමා ශාලා

මේ වගේ බොහෝ තැන් තියනවා..
අපි සාමාන්‍ය පුද්ගලයන් ලෙස මේ හැම තැනටම පිවිසෙනවා..අදාළ කටයුතු කරගන්නවා..සේවා ලබාගන්නවා...
නමුත්..ශාරීරිකව ,මානසිකව හෝ අවබෝධය අතින් ආබාධිත වන කෙනෙකුට..මේ දේවල් කිරීමේදී අපිට වඩා ගැටළු බොහොමයකට මුහුණ දෙන්නට සිදු වෙනවා...
ඉතින් සැමටම පහසුව සපයන ප්‍රවේශයන් ගැන අද කතා වෙනවා...
මේ ගැන ටිකක් කියවමු නේද..?

ශාරීරිකව ආබාධයට ලක් වෙන යම් තැනැත්තෙක් ගත්තොත්..ඔහු කුමන අන්දමේ විය හැකිද...?
1.රෝදපුටුවක් භාවිත කරන්නට සිදු වන කෙනෙක්
2.කිනම් හෝ අත් වාරුවක් භාවිත කරන්නෙක්


ඉතින් මෙවන් අයකු ගැන සිතුවොත් ...අපි දුවන පනින සමාජයේ කරන කියන හැම දෙයම මොවුන්ට කල හැකිද...?
ඇත්තටම පහසුකම් ..සහ ..සේවා වන් නිසි ලෙස සපයනවා නම් ..බැරි නැහැ..

මෙවන් කෙනෙකුට තමන්ගේ නිවාස තුලම ආබාධිත තාවය හරස් වෙන්නේ කොහොමද...
1. පඩිපෙලක්
2.පටු දොරක්
3.යාමට නොහැකි වැසිකිලියක්
4.ගේ තුල තිබෙන ගැට්ටක්

සරලව කිව්වොත් මේ සේරම දේවල් ඔවුන්ට හරස් වෙනවා..







 ඒ වගේම බාහිර පරිසරයෙදීද මේ වගේ ගැටළු ඇති වෙනවා...

පාරක් මාරු වෙද්දී....



මෙන්න මේ වගේ ගැට්ටක්...



සමහරක් වෙලාවට සේවා ස්ථානයේදී...මේ වගේ ගැටළු ඇති වෙන්න පුළුවන්

රෝද පුටුවෙන් කාර්යාල මේසයට ලං වෙන්න බැරි නම්...ප්‍රශ්නයක් නේ..



මේ තියෙන්නේ ශාරීරික ආබාධ බව නිසා වන ගැටළු...
ඒ හැරුනම මානසික හා අවබෝධතාවය සම්බන්ද ගැටළු නිසා....මුහුණ පාන ප්‍රශ්නත් තියනවා...

නම් පුවරු කියවා ගත නොහැකි වීම මින් එක දෙයක්
මේ වගේ ගැටළු ගත්තම අද බොහෝ ආබාධිත අය එකම තැනකට සීමා වෙන්න මේ හේතු බලපානවා..

ඉතින් ඇත්තටම ..කල හැකි වෙනස් කම් නම් බොහෝයි...
දැනටත්..ශ්‍රී ලංකාවේ පවා ..බොහෝ ආයතන වල ආබාධිත අයට ප්‍රවේශ පහසුකම් ලබා දෙන්නට පියවර ගෙන තිබෙනවා..

පඩි වෙනුවට ආනත තල යෙදීම දැන් බොහෝ තැන් වල සිදුවෙනවා...නමුත් මේවා වුනත් දැමිය යුතු ප්‍රමිතියක් තියනවා...රෝද පුටුවක් භාවිත කරන්නෙකුට ආනත තලයක් දැමූ පමණින් රෝද පුටුවෙන් ප්‍රවේශ වන්න බැහැ...එය වුනත් දැමිය යුත්තේ නිවැරදි මිම්මකට අනුවයි..ඒ සඳහා..විශේෂිත දැනුමක් ලබපු අය ඉන්නවා...වෘත්තීය චිකිත්සක වරයෙකුගෙන් මේ සඳහා උපදෙස් ගන්නට පුළුවනි.



ඒ වක්ගෙම අවබෝධතා ගැටළු ඇති අය වෙනුවෙන් නාම සහ සන්ඥ පුවරු භාවිතයත් බොහෝ විට කෙරෙනවා..





ආබාධිත වූ අය සඳහා විශේෂිත වූ වැසිකිලි සැකසීම ඉතා වැදගත් වෙනවා..දැනට දක්ෂිණ අධි වේගී මාර්ගයේ ඇති service area එකේ නම් මෙවන් පද්ධතියක් තියනවලු..දැකපු කෙනෙක් කිව්වා...






බොහෝ විට නිවසක කාර්යාලයක ඇති දොරවල් වල පළල වුනත්..රෝදපුටුවක ප්‍රවේශයට නම් මදි...
ඒ නිසා...මෙවැනි විටක දොර පළල වැඩි කිරීමද කල යුතු වෙනවා..



ලංකාවේ වාහන ගැන කියන්න නම් දෙයක් නැහැ..ප්‍රවේශ පහසුකම් ඇති දුම්රියක්..බස් එකක්....කවදා ඒවිද මන්දා....
ඒ වුනාට අනෙකුත් රට වල මේ පහසුකම තියනවා..


මේ මම ලිව්වේ කෙටි විස්තරයක්..ප්‍රවේශ පහසුකම් හා ..අබාධිතයන් ගැන
ගැටළුවක් ඇත් නම් ..අහන්න...
ඇත්තටම දිගට කියවන කොටත් කම්මැලි හිතෙයි නේ..ඒකයි හැකි තාක් කෙටි කලේ...

ඉතින් තව දුරටත් විස්තර ඕන නම්..අහන්න...කියන්නම්...

සුබ සති අන්තයක් වේවා....


Friday, June 21, 2013

මගේ දිනපොත...






අවංකවම කිව්වොත්...මම දිනපොත් ලියන්නේ නැහැ....
O/L  ලියන කාලේ දිනපොතක් ලියලා..ඒක අම්මා කියවලා වෙච්ච ලැජ්ජාව නිසා ම ඊට පස්සේ මම ලියන එක නැවැත්තුවා...(අපේ මල්ලිලා ඕවා දන්නේ නැහැ...)
ඉතින් ...ඊට පස්සේ වාර ගණනක්ම හිතුවා දිනපොතක ලියන්න...කොහෙද..මගදී මටම එපා වෙනවා..අන්තිමට ලියලා තියෙන්නේ...දින චර්යාව විතරයි..ඕක පොතක ලියන්න තරම් දෙයක් ද නේද..?

නමුත්...එක වතාවක් කියවපු..කාගේ හෝ චරිතාපදානයක තිබුනා...(කාගේද මතක නෑ...)...ඒ විද්වත් මහතා ...දිනපොත් ලියපු හැටි....ඇත්තටම....එහෙම ඇහුවම ඔන්න මාත් ආපහු ලියන්න ගත්තා...වැඩක් නැහැ...කිසිම වැඩක් නැති පල් හෑලි තමයි....

ඇත්තටම...අපි දිනපොතක් ලියන්න ඕනද...?


ඒක ඉතින්..ඔව්...නැහැ..සමහර විට....ඔය ඕනෑම උත්තරයක් දෙන්න පුළුවන් ප්‍රශ්නයක් නේ...ඒක කෙනාගේ හැටියට වෙනස් වෙනවනේ...
නමුත්....අපි දිනපොතක ලිවිය යුත්තේ...අපේ සිදුවූ..කල කී දෑ ද ?    එහෙමත් නැත්නම්...ඉදිරියට අපි විසින් කිරීමට බලාපොරොත්තු වන දෑ...ද?
හුගක් දෙනෙක් ලියන්නේ...කල කී දෑ...නේද...?

ඉතින් ගත වූ සතියේ මගේ දිනපොත..මනෝමයෙන් කිරල මැනලා ලියන්න මම හිතුවේ...ඇත්තටම දිනපොතක් ලියන්න ඕනද කියලා පොඩි කොමෙන්ට් ටිකක් අරන්ම තීරණය කරන්න...

ඕපාදූප නම් නෙවෙයි....ඔන්න ඔහේ කියවන්නකෝ...

17.06.2013 සඳුදා....


සතියේ පලවෙනි දවස...කෝච්චියේ තෙරපිලා වැඩට යන පළවෙනිම සතියේ දවස....උදේම ඉතින් ගෙදර ඉඳන් ගෙනාව සමාධිය බිඳෙනවා...මේ තරම් අමාරුවෙන් පොරකාල සාරිය කඩා නොගෙන කෝච්චියට නැග්ගම..මේ මිනිස්සු සීට් බුක් කරන්....අපිත් ඉතින් මනුස්සයොනේ...එහා මෙහා වෙලා සීට් දුන්නම මොකද නේද...?
උදේම 8 ට කලින් හොස්පිටල් එකට ගිහින්..ක්ලිනික් එකට දිව්වේ consultant sir ව හම්බ වෙන්න...ගිය සතියේ බාරගත්තු සමාජ සේවා කටයුත්ත...ගම්පහින් ට්‍රාන්සර් කරගන්න ඉන්න ලෙඩෙක් ගැන කතා කරන්න...
වයස අවුරුදු 23 ක පිරිමි ළමයෙක්...ඇක්සිඩන්ට් එකකින් head injury වෙලා...මුලික ප්‍රතිකාර ඉවර නිසා අපේ රෝහලට මාරු කරගන්න පුලුවන්ද කියලා ඇහුවේ ...ඒ ළමයාගේ නැන්දා...කලින් මාත් එක්ක මීගමුව රෝහලේදී වැඩ කල ළමයෙක්...උදව් නොකර බෑ නේ...sir කැමති උනා ...පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනාගිය මම වැඩේ confirm කළා....හෙට උදේ ට්‍රාන්සර් කරගන්න...අද දවසට කල යුතු සද් කාර්යයන්ගෙන් එකක් හරි...

පුරුදු ලෙස වැඩ දවසෙම...වෙන විශේෂ දෙයක් නැහැ..4 ට off..ගෙදර ආවා..
හවස මෙන්න අර නැන්දා කෝල් කරනවා..."ඔක්කොම වැඩ සුදානම් කරලා ඇම්බියුලන්ස් එකත් හරි ගස්ස ගත්තා....අනේ දැන් ඒ ළමය හදිසියේම arrest එකක් ඇවිත් මැරුන නේ...කියලා...."

ඉතින්...දැන් මම මොනවා හිතන්නද...ජීවිතය..ඔන්න ඔහොමයි...කලකිරීමක් විතරද ඉතුරු...


18.06.2013 අඟහරුවාදා

සතියේ දෙවැනි දවස....
අද උදේ 9 ඉඳල 1 වෙනකල් පොඩි work shop එකකට යන්න ලැබුනා....ඒක නම් හරිම වැදගත්...පීඩන තුවාල සම්බන්ධවයි ඒ
 දේශන පැවැත් වුයේ..මම ඒ ගැන පොඩි බ්ලොග් එකකුත් ලිව්වා...
දේශන මාලාවන් අතරේ refreshment දෙන එක නම් නින්දට අත වැනීමක්....අපේ හුඟක් දෙනා..දෙන සේරම කාලා නිදා වැටෙන එක නේ කරන්නේ...
මේ දවස් වල ඉන්න එක patient කෙනෙක් නිසා....මමත් අලුත් වචන ටිකක් ඉගන ගන්නවා..හිකිස් ...ඒත් මොනවා කරන්නද..?
මොළයට හානි වූ බොහොමයක් අය යතා තත්වයට පත් වන තුරු...මානසික ව පවතින්නේ හරිම අස්ථාවර භාවයක...ඉතින් බොහොමයක් විට අහන්න වෙන්නේ සුද්ද සිංහල වචන..මොකද අපිත් කොයි වෙලාවේ බැලුවත් ලෙඩ්ඩුන්ට ව්‍යායාම සම්බන්ධ ප්‍රතිකාර නේ කරන්නේ..සමහර අයට ඒවා රුස්සන්නේ නැහැ...

ඔන්න ඉතින් හවස වැඩ ඇරිලා එද්දී ...බස් එකට නැග්ගා...තරුණ ගැහැණු ළමයෙක්...අපේ රටේ තරුණ පරපුර විරැකියාවෙන් පෙලෙන නිසා ...කුමක් හෝ රැකියාවක නිරත වෙනවා...ඒක වැරදි ක්‍රියාවක් නොවෙයි නම්....කමක් නැහැ...
නමුත්..මේ දැරිවිය බසයට ගොඩ වැදුනේ..එක සඟරාවක් විකුනන්න...මනසට යමක් දෙන්න ඒ සඟරාවේ අන්තර්ගතය ගැන මේ ගැහැණු ළමයා කියපුවා ඇහුණාම මට හිතුන එකම දේ..."මේදැරිවියගේත් කතාකරන්න පුහුණු කල පෙත්තප්පු කෙනෙක් ගේත් වෙනසක් නැහැ " යන්නයි...ඔහේ කට පාඩම් කල දෙයක් කියවාගෙන යනවා හැරෙන්න ඒ දැරිවිය ඇය කියන්නේ කුමක්ද කියාවත් තේරුම් අරන් තිබුනාද යන්න සැකයක්...  

19.06.2013 බදාදා..


වැඩට ගියා...උදේම තිබුනා පොඩි සාකච්චාවකට යන්න...අතක් අහිමි වෙලා ආව...අපේ රෝගී ළමයෙකුට...දැන් කෘතීම අතක් ලබා දීලා...දැන් එකෙන් පුහුණු කරනවා..(මගේ බ්ලොග් එකේ...නිමල් )..නමුත් මට ටිකක් ඒ ලබා දුන්න අත ගැන පොඩි අකමැත්තක් තියනවා...ක්‍රියාකාරී ජීවිතයේදී..මේ අත සමග අපි සිටිය යුතු බොහෝ ඉසව් වල ගැටළු දුර තියා පෙනෙන නිසා....
සාකච්චාව ටිකක් දුර ඇදුනා....පය දෙකක් පමණ...අන්තිම විසඳුම නිමල්ට මේ සැපයූ අත සමග ක්‍රියාකාරී වීම සඳහා මාස එකහමාරක කාලයක් දී (trial period) ඉන් පසු විසඳුමකට එන්නට...

හවසට බස් එකේ එද්දී හරි හරි සිද්ධි තමයි වෙන්නේ...
ඇත්තටම අපි සල්ලි මල්ලක් අරන් ආවත් මදි ...ඉල්ලන්න එන අයට දෙන්න..
මේ අතරේ ඔන්න අද ආව ඒක මනුස්සයෙක් ගැනයි මේ ..
මෙයා හොඳට ඇඳුම් ඇඳන් බස් එකට ආවේ..සිංහලෙන් හා ඉංගිරිසියෙන් තමන් ගැන ලොකු හැඳින්වීමක් කළා ....හොඳ උගත් පාටයි...
ඊට පසුව මේ කෙනා තමන්ගේ රෝගය ගැන සවිස්තරවම කිව්වා..එක තැන ඔහුට හිට ගෙන ඉන්නත් අමාරු පාටයි පෙනුනේ...අනේ කතාව අවසානයේ...බස් එකේ බොහෝ දෙනා සල්ලි තියන තියන හැටියට දුන්න...
මම නෙවෙයි සත පහක් දුන්නේ...
ඇයි ..දන්නවද...මේ මනුස්සයා මම දැකල තියෙන්නේ අද ඊයේ නෙවෙයි ..වසර 4 කට පමණ පෙර සිට..මේ එකම කතාව කිය කියා  මුදල් ඉල්ලනවා...මුලදී මාත් දුන්න...
දවසක් මම ඒක වැඩ මුළුවකට ගියා බොරැල්ලේ MRI එකට...එකේ කැන්ටිමේ උදේ කෑම කකා ඉද්දි..මෙන්න මේ මනුස්සයා ඇවිත් කෑම කනවා...අනේ යස අපූරුවට කිසි වෙවිලිල්ලක් නැතුව...අයියෝ..මිනිස්සුන්ගේ සල්ලි....

20.06.2013 බ්‍රහස්පතින්දා..
.
මේ සතියෙම එක දිගට වැඩ..දැන් නම් ඇති වගේ
ඔන්න බලමු ඉතින් කොහොමද දිනපොතක් ලියන්නේ කියලා...
හවස ගෙදර ඇවිත් නාල කියලා බ්ලොග් එක වටේ රවුමක් ගහල...මොනවා හරි ලියල...රෑ උයන පිහන වැඩ..රෙදි සේදීම් එකී නොකී..සියලුම වැඩ කරලා.....අන්තිමේ මේ දිනපොතකුත් ලියනවා කියන්නේ....මහා අවුලක් නේද...


කාලෙකින් පොතක් කියවන්න ගත්ත...මගේ පොඩි පුතාගේ උපන්දිනේට මම ම අරන් දුන්න පොත...පියසේන කහඳගමගේ මහතා ගේ "රන්වන් කරල්..."
ගැමි වහරක් තියන ලස්සන කතාවක්...

21.06.2013. සිකුරාදා



සතිය ඉවරයි නේද...ඒ වුනාට මම හෙටත් වරුවක් වැඩ...
මගේ දිනපොත ලිවීම ගැන හිතුවේ දැන්..දැන් හිතුවා ..දැන් ලිව්වා...කොහොමද තත්වේ...

අද දවස ගැන හිතද්දී මට සිහියට එන්නේ...අද දවල් ගෙනාව අලුත් ලෙඩෙක් ගැන...මොනරාගල පැත්තේ ළමයෙක් වයස 28 ..ලොරියේ යද්දී නින්ද ගිහින් ගහක හැප්පිලා...එක කකුලක් කපලා...ඒ මදිවට head injury ...ළඟ ඉන්නේ අනෙකුත් මල්ලිලා දෙන්න...මේ ළමයට කියන දේ තේරුනාට මොකුත් කියාගන්න බැහැ...ඒත්..මා දුටු ඒ සහෝදර සෙනෙහස නම් ...ඇසට කඳුලක් ගෙනෙන තරම්....දරුවෙක් බලාගන්නවා වගේ තමන්ගේ අය්යව බලාගන්න ඒ මල්ලිලා දෙන්න ගැන මගේ හිතේ ඇති වුනේ හරිම ගවුරවයක්...

මගේ  මේ  සතියේ දිනපොත අවසානයි....අනේ මන්ද...මට ඉතින් වැඩිපුරම ලියන්න වෙන්නේ ලෙඩ්ඩු ගැනයි...බස් එකේදී දැකපුව ගැනයි..තමයි....මේ ලිවිල්ල එපා වෙන්නේ  අපහු කියවද්දී...දැනෙන දුක නිසා..
.



කියමු බලන්න ...දිනපොතක් ලියන එක ගැන දැන් අදහස....