74. දිනපොත ට යලි ඉඩක්

ඉතින් කොහොමද දිනපොත ලියන්නේ.
අසනීපත් සනීප නැති කොට
කොම්පියුටර් ළඟ ඉන්න එක එපා වෙනවා .
ඒ නිසා ගිය සතියෙත් ලිව්වේ නැහැ.
ඉතින් ..ඉතින්....කොහොමද වාස දේස ...
කවුරුත් සැපෙන් සනීපෙන් ඉන්නවා ඇති කියා පතනවා...
ගිය සතිය පුරාටම වුන දේවල් අමාරුවෙන් ලියාගත්තා....එහෙනම් බලන්නකෝ කියවලා..

******************************************************************************************
10.02.2014 සඳුදා

අසනීපෙන් උන්නත් කොහොම හරි වැඩට යන එක කරන්න ඕන...මම ඒ නිසා වැඩට ගියා.
හදිසියේ වත් එක දිගට නිවාඩු ගන්න වෙන තත්වයක් ආවොත් ඒකට සුදානම් වෙන්න ඕන නේ ..
කොහොම වුනත් වැඩ කරන්න නම් බැරි කමක් වුනේ නැහැ.

මේ දවස් වල ඉන්න ලෙඩ්ඩු කන්දරාව පුදුම විදියට වැඩියි.මේ තරම් හදිසි අනතුරු වෙන්න හේතුව අනේ මන්දා...කාගේ වරදද කියලා...අපරික්ෂාකාරී රිය පැදවීම තමයි මම නම් දකින ප්‍රධානම හේතුව.ඒත් අපේ රෝගීන් නම් කියන්නේ හැම තිස්සෙම අනිත් පාර්ශවයේ වරද ,ඒක සාමාන්‍ය දෙයක් නේ නේද ?
කිසිම වෙලාවක තමන් අතින් වරදක් වුනා කියන්න අපි කවුරුවත් කැමති නැහැ .
මෝටර් බයික් අනතුරු තමයි වැඩිම.අතක් පයක් කැඩිලා ආවොත් මොනවා හරි කරලා ගොඩ දාන්න පුළුවන් .ඒ වුනාට මොලයට අනතුරක් වුනාම ඒකට මහන්සි වෙන්න වෙන තරම......ඒ වගේමයි....ඒ මහන්සියේ තරමට ප්‍රතිපලයක් දෙන්න බැරි වීම....මිනිස්සු මොන තරම් තදබල අනතුරක් වෙලා ආවත් අන්තිමට අපෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ නැවත මුල් තත්වයට යවන්නට හැකි වෙයි කියලා.
ඒත්...මොලය කියන ව්‍යුහයත් එක්ක වැඩ කරන එක ලේසි නැහැ.නොපෙනෙන ඉන්ද්‍රියයක් එක්ක වැඩ කරමින් අපි රෝගියා ගොඩ ගන්න දරන මහන්සිය එක්ක...මට නම් ඉල්ලන්න තියෙන්නේ...

අනතුරු වලින් හැකි තාක් වැළකෙන්න.....වුනාට පස්සේ මුල් තැනට යන්න බැහැ ....

****************************************************************************************

11.02.2014 අඟහරුවාදා

කාලය ගලා යනවා....
නවත්තන්න බැහැ .
ECHO පරීක්ෂනයටත් මුහුණ දුන්නා...ඒකෙ ගැටළුවක් නැහැ.
ඊ ලඟට exercise ECG....
ලේ පරීක්ෂණ ගොඩකුත් තියනවා කරන්න....
ඔක්කොම කරලා බලමුකෝ නේද...

මේක අහම්බෙන් ආව තත්වයක් නේ...ඒත් අපේ රෝගීන් ගත්තම මේ හැම පරීක්ෂනයක්ම ඒ අයට වාර කීයක් නම් කරනවද...
ලේ ගන්න කී සැරයක් විදිනවද...
සන්ධි ආශ්‍රිත රෝගීන් ගත්තම අදාළ සන්ධි වලට කී සැරයක් නම් බෙහෙත් විදින්න වෙනවද....

ඉතින්...කොයි රෝගය වුනත් මුලින් වළක්වාගන්න උත්සහ දරනවා නම් ඉතාම හොඳයි..සමහර ඒවා වලක්වගන්න බැහැ...ඇත්ත...ඒත්..බොහොමයක් ඒවා සංකුලතා මතු වෙන්න පෙර අවමයෙන් හරි වළක්වාගන්න පුළුවන්..

අපේ සමකය වටේ ලියන නලීන් මහත්තයාගේ උදවුවත් ඇතුව ...මම ආරෝග්‍යා පත්තරේට ලිපි පෙළක් ලියන්න ගත්තා...

නලීන් ඔබට බොහොමත්ම ස්තුතියි නැවතත්...

දැනට කලාප දෙකක ඒ ලිපි පල වුනා...ලබන සතියේ බලන්න ඊළඟ ලිපිය පලවේවි..
දැනට නම් ලිව්වේ ...රුමටොයිඩ් ආතරයිටිස් ගැන....

ලබන සතියට....ලියා යැවුවා..ඔස්ටියෝආතරයිටිස් සම්බන්ධ ප්‍රතිකාර ගැන...

ඉඩක් ලැබුනොත් අරන් බලන්න හොඳේ...

*****************************************************************************************

12.02.2014 බදාදා

සතියක් ලබනවා විතරයි ගෙවෙන ඉක්මන ..
කෙනෙකුට මානසික සුවය කියන දේ මොන තරම් වටිනවද කියලා මම දැන් දැන් හරියට අත් විඳිමින් ඉන්නවා...
මම සාමාන්‍යයෙන් අනුන්ගේ ගැටළු ඔලුවට අරන් දුක් විඳින්න ආස මනුස්සයෙක්..
කාගේ හරි ප්‍රශ්නයකට උත්තර හොයලා දෙන්න ගිහිල්ල...මටම ගැටළු ආව වාර අනන්තයි..
එක්කෝ...මම මේ පුරුද්ද අත්හැර ගන්න ඕන...
නැත්නම්...ඒත්...මම මේ පුරුද්ද අත්හැර ගන්න ඕන..
වෙන විකල්පයක් නැහැ ...

මිනිස්සු ගැන විග්‍රහ කරන්න මට තියන දැනීම හොඳටම මදි...
ඒත්...මම හරියට මිනිස්සු ( මෙතැන පොදුවේ දෙපාර්ශවයම ) විශ්වාස කරන්න යන එකේ ලොකු වරදක් කරනවා..
එතනදියි මට වරදින්නේ..හැමදාම..
අන්තිමට වෙන්නේ මගේ වචනම මට පාරාවළල්ලක් වෙලා වදින එක...
සමහර වෙලාවට ..අනුන්ට උදව්වක් වෙන්න දීපු උපදෙස් පවා...මට ආපිට හැරිලා වැදිලා තියෙන්නේ..ඒකෙ අර්ථය පවා විකුර්ති වෙලා...

දැන්වත් හැදෙන්න ඕන....
කට පියාගෙන....ඉන්න..
සමහර විට ගොලුවෙක් බීරෙක් අන්ධයෙක් වගේ ඉන්න ඕන වෙලාවල් ඕන තරම් ජීවිතේ එනවා...එහෙම ඉන්න බලමු මින් පස්සේ වත්...

*****************************************************************************************
13.02.2014 බ්‍රහස්පතින්දා

ඉතින්....මම ආපහු යථා තත්වයට එන්න උත්සහ කරනවා..
මූණු පොතෙන් ටික දවසකට සමු ගත්තෙත්...ටිකක් හිතල බලල recover වෙන්න ඕන වුන නිසයි...
ඒත්..අපේ ලොකු මලයා කුනුකුනු ගානවා නේ....
මට මඩ ගහ ගන්න බැරි වුනාම මිනිහට කෑවේ බිව්වේ නැහැ වගේ...
ලබන සතියේ ඉඳන් ආපහු ඒ පැත්තට එන්නත් ඕන...

හෙට වැලන්ටයින් දවස ලු නේද...
අපේ මහත්තයා නම් ඕවා දන්නේ නැහැ..මම දන්නෙත් නැහැ..
අපේ කාලේ වැලන්ටයින් උන්නේ කොහෙද දන්නේ නැහැ අප්පා...
නැත්නම් මටත් රෝස මලක් ගෙනල්ල දෙන්න තිබුණා අපේ මහත්තයට...නැද්ද..හා....

වැලන්ටයින් කොහොම වෙතත්...මේ දවස් වල වාට්ටුවේ ඉන්නවා අවුරුදු විසි ගනනක ගැහැණු කෙනෙක්..විවාහක කෙනෙක්..
මහත්තයාත් එක්ක වුන අවුලක ප්‍රතිපලය බෙල්ලේ වැල ලා ගැනීම...
ගහෙන් වැටුන එකාට ගොනා ඇන්න වගේ..අන්තිමට වුනේ..මැරුණේ නැහැ ..
මොලයට වගේම සියලු ශරීරයට ස්නායු අප්‍රාණික වුනා..
දැන් අතපය ඔක්කොම දරදඬු වෙලා වාට්ටුවේ...
සුව වීම ගැන නම් 10% වත් විශ්වාසයක් තියාගන්න බැහැ...

හදිසි තීරණ ...ඉක්මන් කෝපය....නොමේරු ජීවිත....

******************************************************************************************
14.02.2014 සිකුරාදා

පෝය අද....
අවුරුද්දේ දෙවැනි පෝය ...
හවස් අතේ පන්සල් ගියා..
වෙනදට සන්සුන් පන්සල ...අද මහා කාලගෝට්ටියක් වෙලා ...
අද කාලේ දැන් හැම තැනම අහන්න ලැබෙන මවුගුණ පියගුණ කැසට් පටි දාලා...මහා සද්දෙට..
මමත් මුලදී ඒ කවි ඇහුවේ පුදුම ආසාවකින්..ඒත්....ඒක කලක් යද්දී මහා කන්දොස්කිරියාවක් වෙන තරමට පැතිරෙන්න ගත්තා.
මවුගුණ කැසට් පටියේ සමහර තැන් වල ...අම්මා වෙනුවට...මට ඇහුනේ අම්මි කියන වචනේ...
එක ඇහුන බොහොමයක් දෙනා ඇති...
එදත් එදා හරි..මම ඒ කවි අහන්නේ නැහැ ..

එක ගාථාවක් සන්සුන්ව කියාගන්න බැරිව මම ආපහු ආවා...මදැයි...හිත නිවාගන්න කියලා පන්සල් ගියා..

කොහොමහරි ඔන්න සතිය ඉවරයි...
ලබන සතිය නම් මට කාර්ය බහුලයි...
ආපහු මොන ලෙඩ තිබ්බත්..මම මගේ වැඩසටහන් වලට යනවා...
මට හැම දේම අමතක කරලා ...මගෙන් වෙන්න තියන දේවල් කරන්න ආපහු කාලේ ඇවිල්ලා...

ඉතින් ...හැමටම සුබ සති අන්තයක්....

******************************************************************************************

හිතෙන් අත හැරී යන
ජීවිතේ අරන් එන..
ඒ සොඳුරු දිනය
තව බෝ දුරද සොයමි මම ...

මිනිසෙකුව උපන්නද..
කළහැකිද හැමදේම..
ඉතින් මම බලා ඉමි
මගේ හෙට දවස ගැන..

මගෙන් විය යුතු යමක්
ඉතින් වේ නම් ලොවට
ඒ සියලු දේ කරමි..
නොපැකිලී කිසිම විට..

ජීවිතය හැබෑවකි
හීනයක් නොවේමය...
ඇස හරන් බලමි මම
හෙට දවස එනතුරුම ..

73. දිනපොතේ ප්‍රවිෂ්ටය

ඉතින් දෙසැම්බර් මාසෙදි නැවතුන දිනපොත ජනවාරි මාසෙත් ලියාගන්න බැරි වුනා.ලියන්න උන්නට අනේ මන්දා කිසිම විදියකට ලියවුනේ නැහැ ...මෙන්න ඒ අස්සේ දේශකයා  ලියන්න අරන්..සරත් අයියා කියන කල් මම දැක්කේ නැහැ නේ ඒක...කාට හරි මොකක් හරි ඇටැක් එකක් එනකොට තමයි ඔන්න හිතට හයියක් එන්නේ ...ලියන්න වුනත් එහෙමයි...එහෙම කරන්න දෙන්න බැහැ නේ...දිනපොත ලිව්වේ මම ..මෙයා කොහොමද ඒක ලියන්නේ...ඔන්න මම පටන් ගත්තා....ආපහු..

( අවංකවම කිව්වොත් අනේ එහෙම නෙවෙයි....මට ලියන්න වුනේ නැහැ ...දේශකයා නැත්නම් මෙතැන දුම්මල වරම අරන් ඒවි ...)

හැමෝටම සුබම සුබ පෙබරවාරියක් පතමින් මගේ දිනපොත හැරියා ඔන්න ...

ඒ වුනාට මේ ලියන්නේ ජනවාරි මාසේ අන්තිම සතියේ විස්තර .....
****************************************************************************************
27.සඳුදා ජනවාරි 2014

ඉතින් කාලෙකට පස්සේ ලියවෙන දිනපොතේ ඇතුලාන්තය ඒ තරම් සුන්දර නැහැ ...මම මේ ලියන්නේ සතිය ඉවර වුනාම නේ ..ඉතින් ආපස්සට හැරිලා බැලුවම ...මහම එපා කරපු සතියක්...

කමක් නැහැ කොයි දේත් වෙන්නේ මිනිස්සුන්ට නේ නේද...

මම අතිශයින්ම කාර්ය බහුල වෙලා...පොඩ්ඩා කොළඹ ඉස්කෝලේ යන්න ගත්තට පස්සේ...මහා පාන්දර ම නැගිටලා යුද්දයක් කරන්න වෙලා...උදේ 3.45 ට නැගිටින්නේ..ආපහු නිදන කොට 11 පහු වෙනවා..
ඒත්,,...දරුවෙක් වෙනුවෙන් මීට එහා දෙයක් වුනත් කරන්න වෙනවා නේ ..ඉගන ගන්න කොට ..

අද පොඩ්ඩා ඉස්කෝලේ යවලා ඊට පස්සේ වැඩට යන්න ආව ස්ටේෂන් එකට ..මෙන්න එතකොට අම්මා කෙනෙක් කෝල් කරලා කියනවා අද හවස ඉස්කෝලෙන් 1.30 ට මහානාමෙට ළමයිව ගෙනියන්න කිව්වා නේ අර Olympiad වලට තෝරා ගන්න කියලා...පොඩ්ඩා ගිය සතියේ එක දවසක් ඉස්කෝලේ ගියේ නැහැ ..ඉතින් එදා පණිවිඩේ දීල තියෙන්නේ .
මොකෝ කරන්නේ වැඩට ගිහිල්ල වරුවක නිවාඩු දාල ගියා ඉස්කෝලෙට ..කන්නත් අරන්...
ඔන්න ඔහොමයි මගේ දිවිල්ල..ආපහු එද්දී highway ආව..

මොනවා වුනත් highway නිසා මට නම් හරිම පහසුවක් දැනෙන්නේ ...නැත්නම් කොළඹ මීගමු එන්න ගියාම එපා වෙනවා .. පැය එකහමාරක් නේ ..

***************************************************************************************
28. අඟහරුවාදා ජනවාරි 2014

අපි හිතන්නේ නැති දේවල් ජීවිතේ මොන තරම් වෙනවද ..?
ජීවිතේ අවිනිශ්චිතයි කියලා දැනෙන්න මහා වෙලාවක් යන්නේ නැහැ

උදේ වැඩට ගියා ..කවදාවත් නැති අපහසුවක් මට හෙමි හෙමින් දැනෙන්න ගත්තා...
ඒත්..ඒක මොකක්ද කියන්න මම තවමත් දන්නේ නැහැ..

වැඩ පටන් ගන්න කලින් හිතට ආව ක්ෂණික සිතුවිල්ලක් එක්ක මම වාට්ටුවට ගියා..සිස්ටර් උන්නේ...ප්‍රෙෂර් බලවගන්න ආවේ කිව්වම .....සිස්ටර් මාව වැඩි කරවගත්තා..
මෙන්න මෙයා ප්‍රෙෂර් බලන කොට එයාට ප්‍රෙෂර් වැඩි වෙලා වගේ ඇඹරෙන්න ගත්තා..ඇහුවට කියන්නේ ත් නැහැ ..අන්තිමේදී මාව දැම්මේ නැතැයි ඇඳකට ..
වාට්ටුවේ ඩොක්ටර් ගෙන්නුවා ...එතකොටයි දන්නේ ප්‍රෙෂර් එක 190/120 ලු....
මට ගානක් වත් නැහැ ...
අන්තිමට ඇම්බියුලන්ස් ගෙන්නුවා...රාගම මහා රෝහලට යැවුවා...
හදිසි ඒකකයට දාල කටු වයර් සේරම ගහල ඔහේ උන්නා..ECG ගත්තා...
අනේ මන්දා....
මතක් වුනේ අම්ම ව ....
මේ ටිකම එයාට වුනා....ඒත් එයා යන්නම ගියා...කිසිම දෙයක් කරන්න කලින්..
රෝග ඉතිහාසය බලන ඩොක්ටර්ස් ලා අම්ම ගේ ගැන අහනවා ..
කොහොම කියන්නද ....
ඒ නික්ම යාම

කොහොම හරි ප්‍රෙෂර් බෙහෙත් එක්ක අඩු වෙනකල් ඉඳල ..වාට්ටුවට දැම්ම..
වස බීපු තරුණ කෙල්ලෝ..වැටිලා තුවාල වෙලා ආව ආච්චිලා අතරේ මාත් ඔහේ උන්නා...

හවස් වෙද්දී ටිකට් කප්පව ගත්තා...මහා ලොකු පරීක්ෂණ ගොඩකුයි ECHO එකකුයි එක්ක සති දෙකකින් එන්න කියලා බේත් හම්බ වුනා...

ඔන්න ජීවිතේ...

දිනපොත ලියලා පබ්ලිෂ් කළාටත් පස්සේ මතක් වුනේ...මොනවා වුනත් අද මගේ ජීවිතේ වටිනාම දවසක්..

ජීවිතේ අම්මෙක් වුන මුල්ම දවස...මගේ ලොකු කොල්ලා හම්බ වුනේ මීට අවුරුදු 14 කට කලින් අද වගේ දවසක...
තවම ඒ සුන්දර මතකය හිතේ තියනවා..අසනීප වෙලා ගෙදර එද්දී කොල්ලට කේක් එකක් අරන් ආවා...පව්...
******************************************************************************************

29 .බදාදා ජනවාරි 2014

අද බෙඩ් rest....
වැඩට යන්න එපා කිව්වා....
අමාරුම දේ ඒකයි...


ඉතින් ලියන්න ගත්තා...බෙඩ් rest එකේ දි මොනා හරි කරන්නත් එපයි..
නලීන් ගේ මග පෙන්වීම යටතේ ...ආරෝග්‍යා පුවත්පතට ලිපි පෙළක් ලියන්න ගත්තා...මේ සතියේ යන්නේ ඒකෙ දෙවැන්න ..
රුමටොයිඩ් ආතරයිටිස් ගැන ...
ලබන සතියට අදාළ ව එකක් ලියන්න ගත්තා..

මනසට වෙහෙසක් නැති වුනාට ටයිප් කරන්න ගියාම ටිකක් අමාරුයි...
කොහොම හරි ඔන්න එකත් ලිව්වා..

මේල් එකටත් දැම්මා...


***************************************************************************************
30.බ්‍රහස්පතින්දා ජනවාරි 2014

බෙඩ් rest කියලා ඔහොමත් කරන්න බෑ..
උදෙන් නැගිටින එක අතාරින්නත් බැහැ...
හැමදේම කොහොම හරි කරගන්න ඕන නේ...
ප්‍රශ්නේ වෙන්නේ...උදේට ප්‍රෙෂර් නෝමල් ...හවසට ආපහු වැඩියි ...
තේරෙන්නේ නැහැ ..මොකක්ද කියලා..
වැඩට ගියා අද...එහේ ගිනි ඇවිලිලා වගේ ..

ලෙඩ්ඩුයි..ස්ටාෆ් එකේ යයි පෝලිමට අහන්න අරන් ...වෙච්ච දේ ..
වෙලාවකට එහෙම අහද්දී වදයක් වගේ දැනුනට ...
ඒ අහිංසක ලෙඩ්ඩු ගැන පව් කියලා හිතෙනවා..
ආත්මාර්ථයෙන් තොරව පතන නිදුක් නිරෝගී සුව ...එන්නේ හදවතින්ම


****************************************************************************************
31.සිකුරාදා ජනවාරි 2014

අද මේ සතියේ අන්තිම ...
මට මේ දිනපොතේ ලොකු දෙයක් ලියාගන්න බැරි උනා ..
ඒත් ..ප්‍රවිශ්ටයක් ලෙස...ලියන්න ගැම්මක් ආව එකත් ලොකු දෙයක් නේ ...ලෙඩ අස්සේ...

මගේ ලොකු මල්ලි ඇවිල්ලා උන්නා..රට ඉඳලා....
අද ආපහු යන්න ආව...හෙට උදෙන් යනවා ...
නේපාලයට ...
මොනවා වුනත්...හිත දැන් ඉස්සරට වඩා හරිම දුර්වලයි...
පොඩ්ඩක් ඇත්නම් ඇඩෙනවා...මේ අසනීපේත් එක්ක එන තත්වයක් ද මන්දා

මම එහෙම ඉන්න කෙනෙක් නෙවෙයි...
මට එහෙම ඉන්න අවශ්‍යත් නැහැ ..

මෙහෙම දිනපොත ලියන්න බැහැ..

ලබන සතියේ ඉඳල වැඩකට ඇති දිනපොතක් ලියන්නම්...
එතෙක් සුබ සති අන්තයක්....

මම කළු සහ සුදු ...

72. හීනයක් වගේ මතකයක්

අපේ ජීවිතේ පාට පාට හීන තියන කාලයක් තියනවා..ඒ කාලේ තමයි ඉස්කෝලේ ගියපු කාලේ...මගේ ඉස්කෝලේ කාලේ නම් සුන්දර හීන මතක රාශියකින් පිරිලා තිබුන එකක්...පාට පාටින් හැඩ වුන ඒ හීන ඇතුලේ ඉඳ හිට කඳුලුත් නොතිබුනා නෙවෙයි..ඒ වුනාට ලෝකෙටම පේන්න අපි හිනා වෙලා උන්නා.

බාලිකාවේ අරලියා මල් සුවඳ එක්ක අපේ ජීවිත හරි අපූරුවට ගෙවුනා.දඩබ්බර කම් නොකලා නෙවෙයි.අනන්තවත් කළා...ගුරුවරුන්ගෙන් බැනුම් අහන්න ඇති කප්පරකට .ඒත් අපේ ටීචර්ස් ලා අදත් අපිට හරිම ආදරෙයි...ඕනෑම [පරණ ගෝලයෙකුට අපිව අඳුන්නලා දෙන්නේ හොඳම නිර්වචනයන් එක්ක ...
හුඟක් වෙලාවට දෙන කොමෙන්ට් එක වෙන්නේ..." මුන් අර එක ළමයෙකුට පිස්සු හදවපු උන් නේ " කියලා...තනිකරම පිස්සු වැඩ කරපු අපි එක්ක උන්න  එක ළමයෙකුට ඇත්තටම පිස්සු හැදුනා කිව්වොත් එක අතිශයෝක්තියක් නෙවෙයි..ඒත් ඒ කතාව ප්‍රසිද්ධ කරන්න බැරි...මේකට අදාළ චරිත තවම ජීවත් වෙන නිසා...
ඒක...අපේ වරදක් නෙවෙයි....

මම කියන කෙනා සාමාන්‍යයෙන් ඒ තරම් ප්‍රසිද්ධ චරිතයක් වුනේ නැහැ ...කිසිම පැත්තකින්..
ලස්සන අතින් වත්...ඉගනීමට ප්‍රබල දක්ෂතා පෙන්නපු අය අතරට වත්..ක්‍රීඩාවට වත්..එහෙම ලොකු දක්ෂ කමක් මම පෙන්නුවේ නැහැ ...ඉතින් සාමාන්‍ය චරිතයක් විදියට තමයි මම උන්නේ...

මට උන්න ගොඩාක් යාලුවෝ අතරේ හරිම ලෙන්ගතු අය උන්නා...අදටත් මම ඒ අයව මතක් කරන්නේ හරිම ආදරෙන්...සමහර මතක අමතක කරන්න බැහැ...ඒත්..මම දන්නවා ඒ කිසිම කෙනෙක් මේ බ්ලොග් එක නම් කියවන්නේ නැහැ කියලා .එහෙම කියවන අය වුනා නම් මට ආයේ ඒ ලෙන්ගතු හිත් හමු වේවි...

මාතරින් සමු අරන් කොළඹට එද්දී...පාර පනින හැටි පවා කියා දීපු මගේ ෆිට් ම යාලුවෙක් උන්නා...අද ලොකු දොස්තර මහත්තයෙක් වුනත්...( නම කියන්න බැහැ නේ ) තවමත්..ඒ මතකය ඇවිස්සුවොත් අනිවාර්යයෙන්ම මාත් එක්ක හිනා වෙන්න තරම් සරල මනුස්සයෙක් ඒ ...

ඒ වගේම ...ඉස්සරම දවසක ...පන්ති ඉවර වෙන්න රෑ  වුනාම මාව බස් එකට නග්ගන්න කිසිම හිතේ කහටක් නැතුව ආපු එක කොල්ලෙක් උන්නා...මම කොළඹ ආවට පස්සේ..එකම එක දවසයි මට හම්බ වුනේ ..නම දර්ශන අතපත්තු....මට ඒ යාළුකම කොයි තරම් වටිනවද කිව්වොත්..අදටත් මම දර්ශනයව හොයනවා ..ඒත් අද දර්ශන ඉන්නෙ කොහෙද කියන්නවත් දන්නේ නැහැ...
කෙල්ලොන් වෙලා උන්න බොහොමයක් දෙනා අද අම්මලා...මට මූණු පොත ඔස්සේ බොහෝ අය හමු උනා ...අපි තවමත් මතකයන් අවුස්සනවා...ඉඳ හිට චැට් එකකදී...

මේ මතක අස්සේ හිතේ පැලපදියම් වුන සුන්දර චරිත කොයි තරම් නම් ද...
අදටත් සොඳුරු මතකයක් ව ඉන්න ...සුන්දරම මිනිස්සු...
අපේ ඒ කාලය හරිම සංවේදී වුනා..
class වල දි ...මග තොටදී...රහසේ කතා කරපු ඇස් අතරේ කොයි තරම් මතකයන් අදටත් ඉතුරු වෙලා ඇත්ද...?
අද කාලේ ඇති වී නැති වී යන තාවකාලික සම්බන්ධතා අතරේ..ඒ අතීතයන් ඇත්තටම සොඳුරු මතකයන් ම තමයි...

අපි අතර තිබුන යාළුකම් ගැන සම්බන්ධතා ගැන ...කල... කවට කෙලි සිනා ගැන...දඩබ්බර කම් ගැන ...තවමත් ඒ පන්ති කාමර ,පාරවල් කියාවි...

මේ සැරේ මාතර ආවම මට හිතුන දෙයක් තමයි...දවසක මාතර ගිහින්....ඒ හැම පාරකම ආපහු පයින් ඇවිදින්න ඕන කියන එක...
CEO එක..ගුරුකුලේ...ඇලවේල්ල පාර..කාලිදාස පාර..උයන්වත්ත පාර...බීච් රෝඩ් එක....ඉසදීන් ටවුම...හැමපාරකම ආපහු යන්න ඕන ...
ඉස්සර වගේම හිතෙන් හරි ඒ කාලෙට යන්න ....ආස අය තව ඉන්නවද දන්නේ නැහැ ...

සමහර විට හැමදේම වගේ ඒ අයගේ සිතුම් පැතුම් වෙනස් වෙලා ඇති....අපි ජීවත් වෙන්නේ දුවන ලෝකෙක..ඒත් ...මට මම වගේම හිතන එකම එක යාලුවෙක් හරි හම්බ වුනොත්...මම ආපහු ඒ අතීතේ කියව කියවා....මාතර පාරවල් වල ඇවිදිනවා....

අතීතය හරිම සුන්දරයි...
එහෙම නේද....

71.මගේ 2013 චාරිකා සටහන - දෙවැනි කොටස

ඉතින්..ගිය සතියේ චාරිකා සටහන කියවපු ඇත්තෝ මට මඩ වගේම මලුත් එවලා තිබුණා..
ඒ ඔක්කොටම බොහොම ස්තුතියි..
මේ ඉතින්..ලියන්නට යන්නේ ඉතුරු කොටස...
මේකෙන් මේ සටහන ඉවර වුනොත්..මම පුරුදු පරිදි දිනපොත සහ මගේ කෙටි සටහන් ගොඩට එනවා ආපහු..
නැත්නම් මගේ චාරිකා බලලා ඇති වේවි ..

පොළොන්නරුවට ආව ගමනේ තොරතුරු...තමයි මේ ..

දෙවැනි දවසේ උදේ පාන්දරම කෑම කාලා ඔන්න අපි හතර දෙනා එලියට බැස්සා...
පාර වල නම් අපුරුයි ...අපේ මහත්තයා හැටට හැටේ යනවා..දෙපාරක්ම පොලිසියෙන් ඇල්ලුවා...
මොකුත්ම නොදී දඩත් නැතුව කොලත් නොලියා ශේප් වුනා...සල්ලිත් නොගෙන...හොඳම හොඳ පොලිසියක් නේද ලංකාවේ තියෙන්නේ

පොළොන්නරු එන ගමන් අපි ගිරිතලේ වැව් බැම්මට ගියා...අපේ මහත්තයයි මා යි ඉන්න ෆොටෝ එකට මූණු පොතේ මඩ මහා ගොඩක් වැදුනේ අන්න එහෙදි තමයි...
හරිම සුන්දර තැනක්...මහා වැවක්...

ගිරිතලේ වැව් බැම්මේ තව ටිකක් එහාට යද්දී තියනවා ..වන ජීවී දෙපාර්තමේන්තුව ට සම්බන්ධ කෞතුකාගාරය..පොඩි දෙන්නට වගේම අපි දෙන්නටත් ඒක හරිම අපූරු අත්දැකීමක් ගෙනාවා..පොඩි තැනක් වුනාට ඒක හරි අපූරුයි..

සංරක්ෂණය කරන ලද විවිධ ආකාරයේ සතුන් මෙහි තිබුණා..ඒ පැත්තේ යනවා නම් පොඩි අයට අපූරු තැනක්...

පොළොන්නරුවට ඇවිල්ල දවල්ට කාලා එහෙම අපි ඇවිදින්න ගියා...කීප වතාවක්ම පොලොන්නරු ගියාට ළමයි දෙන්නට වගේම ...අපිට වුනත් කොයි තරම් බැලුවත් ඒ දේවල් ඇති වීමක් නැහැ...

නටබුන් සහිත ප්‍රදේශය එක ආසන්නයේ පිහිටි නිසා...බලන්න යන්න ලේසියි...

පුලතිසි පිළිමය..

මෙතැන දැන්වීමක් දාලා තියනවා..පිළිමය පමණක් චායාරුප ගන්න...පිටුපාලා..පුද්ගලයන් ට ගන්න එපා කියලා...සිංහලෙන්ම ..ඒ වුනාට එක දිහා බල බලා අපේ මිනිස්සු කරන්නෙම ඒ දේමයි...අනේ ඇත්තට..

මේ නිශ්ශංක ලතා මණ්ඩපය..

රන්කොත් වෙහෙර...

කිරි වෙහෙර ..
මේ සුදු පැහැය ..පසු කාලීනව හුණු පිරියම් කල එකක් නොවෙයි ලු...මුලින්ම තිබුන පැහැයමලු...
අනිත් දේ තමයි ජනප්‍රවාදයේ කියවෙනවා..මෙහි වර්ණය ගැනීමට ඒ කාලයේ උන්න කිරිමවුවරු තමන්ගේ මවු කිරි දුන්නා කියලා....

නමක් හරියටම මතක නැහැ...ඒ වුනාට මේ කොළ පාටට මගේ ඇහැ ගියේ....

පොළොන්නරු ගියාම මගේ හිතටයි ඇසටයි දෙකටම සමීපම තැන තමයි ගල් විහාරය...
මේ තරම් සජීවී විදියට පිළිම නෙළන්නට..ඒ කාලේ උන්න කලාකරුවන් ගේ හැකියාව ගැන හිතාගන්නවත් බැහැ

පින්තුර ගොඩක් දාන්නට මම නොහිතන්නේ ..ඒවා මුණු potha හරහා මම දැම්ම නිසා..

පොළොන්නරුවේ අපි නැවතුනේ සාමාන්‍ය තැනක අහම්බෙන් ලැබුණ..පරාක්‍රම සමුද්‍රයේ එක පසක තිබුන මේ තැනට මම ආසයි...උදේම ඇහැරලා එලියට බැහැලා..පිණි පිරුන වැව් පිටියේ ඇවිදන් යද්දී...මා දුටු සොඳුරුම දසුන මේ ..

ඉතින්..මගේ චාරිකා සටහනේ තව චුට්ටක් ඉතුරුයි...ඒක මේකට එකතු කරන්න බැරි වෙයි...කමක් නැහැ...නේද..?තව සතියකට ඉඩ තියමු...
ජීවිතේ අපි අපේ  පුංචි රට ඇතුලේ ටිකක් හරි ඇවිදින්න ඕන..ලෝකේ තියන ලස්සනම රට අපේ රට..අපි ඒ රට රක නොගත්තොත්..ඉස්සරහට බලන්න දෙයක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ ...
මට දැනුන දේ මෙන්න  මේකයි...


ඉතින් ගිහින් එන්නම්....
ආයේ හමු වෙමු....


සුබ සති අන්තයක් වේවා....

70. 2014 සමගින් ....කළු සහ සුදු...ගේ චාරිකා සටහන්...

2014 ජනවාරි මසෙනුත් දැන් දවස් 15ක්ම ගෙවිලා ගිහිල්ලා..ඇත්තටම් මම බ්ලොග් එකේ කිසිම දෙයක් ලියලා නැහැ .මේ තරම් ලියන්න කම්මැලි කමක් ඇති වුන කාලයක් තවත් නැහැ .දුක කියන්නේ කිසිම හේතුවකුත් නැතුව මම ලියන්න කම්මැලි වීමයි...

මීට වඩා අතිශයින්ම කාර්ය බහුල වුන කාලවලදී පවා මම බ්ලොග් එක ලිව්වා .දිනපොත ලිව්වා...අනිත් අයගේ බ්ලොග් කියෙව්වා...කොමෙන්ට් දැම්මා..ඒත්..මේ වකවානුවේ මම ඒ මොකුත්ම කරලා නැහැ.වෙලාවකට මේ මම ම ද කියලා හිතෙන තරමට මම හුදෙකලා වෙලා....

ශානු ...රට ඉඳලත් මූණු පොත හරහා දැන් කීප සැරයක්ම මට මතක් කළා බ්ලොගේ ලියන්නේ නැද්ද අක්කේ කියලා ...ඇත්තටම් ලියන්න ඕන කියලා දැනුයි මට ඔන්න මට හිතට ගැම්මක් වගේ එකක් ආවේ...
අනේ මේ ගැම්ම දිගටම පවතීවා....

******************************************************************************************

ලියන්නට නිමිත්තක් හොයා හොයා ඉන්න කොට තමයි මතක් වුනේ පහු ගිය කාලේ දෙසැම්බර් මාසේ ගිය ට්‍රිප් රාජයා ගැනත් මොනවා හරි ලියලම පටන් ගත්තොත් හොඳයි කියලා..
පොඩි දෙන්නයි ලොකු ළමයයි මායි..අපි හතර දෙනා ඉස්කෝල නිවාඩුවට සාමාන්‍යයෙන් පොඩි ට්‍රිප් එකක් කවර් කරනවා නේ..වෙනදට නම් අපේ හසරැල් උන්නැහේ අපි එක්ක යන්න එනවා...ඒ වුනාට මේ පාර වර්ෂ අවසානයේ අතිශයෙන්ම රාජකාරි බහුලයි කියලා ආවේ නැහැ ...

ඉතින්...වෙනදට නම් අපි ට්‍රිප් එකක් යන්න ගියාම ..හොටෙල් බුක් කරන්නයි..යන රූට් එකේ මැප් එක හදන්නයි වැඩ ගොඩයි..මේ සැරේ මගේ මහත්තයා කිව්වා...ඔන්න ඔහේ ඉස්සෙල්ලා එලියට බහිමු..ඊට පස්සේ බලමුකෝ යන විදිය කියලා...
මාත් ඒ වගේ අවිනිශ්චිත වැඩ වලට පොඩ්ඩක් කැමතියි...මට මේ වගේ ප්ලෑන් නැති ගමනකට පුදුම ආසාවක් තිබුනේ කොහොමත්...හා..එහෙනම් යන්කෝ කියලා...අපි ඔන්න දෙසැම්බර් 23 එලියට බැස්සා...

මම වෙනදට නම් කෑම හදන යන්නේ නැහැ..මේ පාර වෙනසකටත් එක්ක..උදේට දවල්ට කන්න හදාගත්තා...මොකද මගේ මේ ළමයි 3 දෙනා ටම සාමාන්‍යයෙන් කන්න බැහැ...(රොඩ්ඩක් වත් ඉතුරු වුනොත් තමයි පුදුම )

යන ගමන් දඩගමුවේ කැලේ මැද්දේ නවත්තලා උදේට කෑවා..ඊට පස්සේ ට්‍රින්කෝ යමු කියලා තීරණය කළා...
කොහොමින් කොහොම හරි ට්‍රින්කොත් ගියා...නිලාවැලි මූද අයිනේ හෝටලයක් හොයාගෙන නැවතුනා...
අපි ගමනක් ගියොත් එකෙත් මොකක් හරි පරහකුත් තියනවා..මූද සැරයි හොඳටම ...මූදේ නාන්න නම් බැරි වුනා..පොඩි දෙන්න ස්විමින් පුල් බැස්සා..මම ඉතින් මූද අයිනට වෙලා..මගේ ෆෝන් එකේ චායාරුප හැකියාව උරගා බැලුවා...
මේ තියෙන්නේ එයින් සමහරක්...

හුදෙකලාවට කියාපු තැන....හරිම නිස්කලංකයි...

මේ නිලාවැලි මූදු තීරය...හරිම ලස්සනයි...

වැලි තලා මත ඇඳුනු පිය සටහන්...
හැබැයි මේකට මාරයා....නම් කිව්වේ..යෙටී ගේ පිය සටහන් කියලා....

කොහොමින් කොහොම හරි ....හවස් අතේ කොනේශ්වරම් ගියා...
සුන්දරයි...

මේ තියෙන්නේ තොටිලි ගහ...
දරු පල ප්‍රමාද වූ සහ අහිමි අය මේ ගහේ ..ලී තොටිලි එල්ලලා බාර හාර වෙනවා...
හරිම වර්ණවත්...

ලවර්ස් ස්ලිප්.....
මෙතනින් පහලට පැනලා ආදරවන්තයෝ සිය දිවි හානි කරගත්තලු...
මට නම් පහල බලද්දිත් මැරෙන්න බය හිතෙන තරම් එතන ගුප්තයි...

මූදේ ඈතින් සාම්පූර් පේනවා....
ත්‍රස්තවාදීන් ත්‍රිකුණාමලයේ වරායට...ෂෙල් ගැහුවා කියනවා නේ සාම්පුර් ඉඳලා ඒ දවස් වල...

මේ තමයි රාවණා කැපුම...
මේ ගැන විස්තරයකුත් එතන තිබුනා..

චුට්ටක් ලොකු කරලා කියවලා බලන්නකෝ...විස්තරේ

හවස් අතේ ට්‍රින්කෝ ටවුන් එකට ගියා...
බීච් එක අයිනේ...කළු ගල් බැම්මක වැඩි වෙලා ඉද්දී ආව කඩල විකුණන මනුස්සයගෙන් කාපු කඩල ගොටු තරම් රස කඩල නම් මම කවදාවත් කාල නැහැ...ඒවා එලවලුත් දාලා හදන්නේ...
කොහොම හරි අපි 4 දෙනා රුපියල් 200 ක විතර කඩලම කෑවා...

හැබැයි..ඔය බිම තියන අපද්‍රව්‍ය අපි දාපුවා නෙවෙයි...මිනිස්සු කොහේ ගියත් පේනවා නේද...රටකට කරන දේ...පොලිතින්..ටින්..හිස් බෝතල්..හැම තැනම....රටක් ලස්සනට තියාගන්නේ කොහොමද ඉතින්...

ට්‍රින්කෝ වල අපි උන්නේ එදා විතරයි..පසුවදා ගත් ක්ෂණික තීරණයක් මත අපි ආවා පොළොන්නරුවේ...

ඒ ගැන පින්තුර සමග කතාව ඊළඟ පෝස්ටුවට...කල් දාන්න හිතුනා...මොකද දිග වැඩි පින්තූර කතා කියවන්න කට්ටිය කම්මැලියි නේ ...

 

අම්මෙක්ගෙයි පුතෙක් ගෙයි මේ සුන්දර ආදරේ මට දකින්න ලැබුනේ නිලාවැලි මූදු තීරෙදී....
ඒ ඇසිල්ලේම ෆෝන් එකෙන් මේ ටික මතකෙට තියාගන්නත් මට අමතක වුනේ නැහැ ...


ඉතින් ..පොළොන්නරුවේ විස්තරත් අරන් මම ඉක්මනට ඊළඟ පොස්ටුවෙන් එන්නම්...
සුබ දවසක්...හැමටම ..